Skip to main content

Posts

Showing posts from May, 2011

Things MY life taught me

Όταν θες να είσαι κάπου στην ώρα σου, θα συμβεί το οτιδήποτε για να αργήσεις, σκουπιδιάρικο μπροστά σου, ατύχημα στην Κηφισίας, πορεία στο κέντρο. Υπάρχει βέβαια και η εναλλακτική λύση του να ξεκινήσεις πολύ νωρίτερα με αποτέλεσμα να φτάσεις 20 λεπτά πριν το ραντεβού και να περιμένεις…και τελικά να σε στήσουν.Τα φανάρια είναι πάντα πράσινα όταν θες ν’ αλλάξεις το cd, ή να βρεις το κινητό σου στη τσάντα, ή να βάλεις lipgloss.Όταν χαλάει η σύνδεση στο internet, σκέφτεσαι ένα εκατομμύριο πράγματα που θα μπορούσες να κάνεις αν είχες δίκτυο. Με αποτέλεσμα όχι μόνο να φρικάρεις που δεν μπορείς να αξιοποιήσεις τον ελεύθερο χρόνο σου, αλλά να νιώθεις και τρόμο που είσαι τόσο εξαρτημένος από την τεχνολογία. Βέβαια, με το που θα αποκατασταθεί η βλάβη, θα μπεις δέκα λεπτά στο facebookκαι στη συνέχεια θα βαριέσαι που δεν έχεις τίποτα να κάνεις στο ιντερνετ και θα αναρωτιέσαι ποια ήταν όλα αυτά τα χιλιάδες πράγματα που είχες να κάνεις μια…

Σε θυμάμαι.

Κάθε που χάνω το φως από τη σκέψη μουκαι ζωντανεύει ο αλλόκοτος κόσμος,έτσι αλλόκοτος κι εκείνος, κάθε φορά με ψάχνει.Έτσι αλλόκοτα με βρίσκει, με σβησμένες άμυνες.
Για να σε φέρει πίσω, παρέα να μου κρατάς προτού τελειώσει η νύχτα.Να σε αφήνει να με ακουμπάςγια να σε δέχομαι,κι εγώ σε δέχομαι, σα να’ μαστε δυο άλλοι, καλύτεροι και οι δυο.
Μόλις όμως το μυαλό και πάλι ανοίξει,2-3 στιγμές προτού να χάσω τις αισθήσεις σου.Ένα χαμόγελο από εκείνον που σε παίρνει.Και σε ξεχνάω, κοιμάμαι, φεύγω,σε ξεχνάω...
Ξεχνάω πως είναι να φωνάζεις μες στις σκέψεις μουΞεχνάω…
Μέχρι να σε φέρει πίσω εκείνος.Μα μέχρι τότε, δε θυμάμαι τίποτα.
JNM © All rights reserved 2011

Short

Κάθε φορά που κοιτάζομαι στον καθρέφτη, νοιώθω σαν μεσήλικη γυναίκα που προσπαθεί να βρει στις ρυτίδες της δυο-τρεις νεανικές αναμνήσεις.Και δεν έχω ρυτίδες…Και δεν έμαθα ακόμα πώς να μεγαλώνω…Κι όμως.Δεν έχω όρεξη να βγαίνω.Δεν έχω όρεξη να βάφομαι, να ντύνομαι ωραία, να περιποιούμαι τον εαυτό μου.Δεν νοιώθω όμορφη, ούτε ποθητή ούτε ελκυστική.Περασμένη Ντίβα. Οι προβολείς σπάσανε και στα μικρά θρυψαλάκια τους ψάχνω να βρω αν υπάρχει ακόμα λάμψη, ενώ στο θέατρο, ούτε χειροκρότημα για να μου δώσει δύναμη να συνεχίσω το έργο.Άδειασμα.Μια μικρή γριά που γκρινιάζει απ’ τη καρέκλα της για το τίποτα.Δεν ξέρω αν φταίει η ηλικία, λες και η εφηβεία κάνει το τελευταίο της πέρασμα πριν σε αφήσει στον αντίστροφο χρόνο. Ή οι κρίσεις πανικού, που φυλακίζουν το μυαλό μου. Ή αν απλά φταίνε οι καιροί και οι συνθήκες που κοροϊδεύουν κάθε προσπάθεια για εξέλιξη.Συγνώμη.Κάνω τη παύση μου, γιατί ακόμα βλέπω τον δρόμο κλειστό και δεν μπορώ να ξημερώσω τον επόμενο εαυτό μου.
JNM © All rights reserved 2011