Skip to main content

Κομμάτι 10 - Ένα όνειρο

Το παρακάτω είναι ένα όνειρο που είδα πριν αρκετά χρόνια. Απο όλη αυτή την παράνοια εικόνων που συνέβη στο κοιμισμένο μου μυαλό, πάντα θυμόμουν μόνο το τέλος, γιατί τα συναισθήματα που μου είχε αφήσει ήταν τρομερά έντονα. Απόψε βρήκα ένα έγγραφο στο οποίο κατέγραψα το όνειρο πριν το ξεχάσω, ως συνήθως, με αρκετά ποιητικό τρόπο. Στ' αλήθεια δεν υπάρχει συνοχή γιατί είναι όνειρο, αλλά πολλά σημεία του είναι πραγματικά εγώ.




Δεν ξεκίνησα μόνη. Υπήρχε κι εκείνος μαζί μου. Με κοίταζε τόσο ερωτικά και ζεστά, και ας τον ήξερα τόσο λίγο. Αναρωτήθηκα πως καταλήξαμε μαζί. Θυμάμαι να μου λέει ότι έχει κοπέλα, τη Δάφνη, θυμάμαι να γνωρίζει τον πρώην μου που δεν είχα ξεπεράσει ακόμα. Τα θυμάμαι. Αλλά δε με ένοιαζε τίποτα. Το μόνο που με ένοιαζε ήταν που εκείνος ένιωθε περισσότερα από μένα.

Μικρό χάος. Η πόρτα του υπογείου ανοίγει και βρισκόμαστε στον πλημμυρισμένο υπόνομο. Από την ερωτική έλξη στο μαύρο σκοτάδι, να πνιγόμαστε από τα γκρί νερά. Κάπου ίσως υπήρχε μια ανοιχτή πόρτα, ίσως γι΄ αυτό το νερό να φαινόταν τόσο έντονα μέσα στο σκοτάδι. Γκρι. Χωρίς θερμοκρασία όπως το χρώμα του. Και τότε κάτι μας ρούφηξε και μας έφτυσε σε έναν άλλο κόσμο.

Μαζί ή μόνη, δεν ήξερα ακριβώς. Συναισθηματικό χάος και αποπροσανατολισμός. Κοίταξα το τοπίο, ήταν ότι πιο μαγικό είχα δει. Ένα πανέμορφο δάσος το οποίο έμοιαζε με έναν -εγκαταλελειμμένο στους αιώνες- κήπο. Ποτισμένο από την υγρασία της βροχής, πλούσιο σε φυλλωσιές και γρασίδι. Έντονο πράσινο, έπαιζε στα μάτια μου ευχάριστα μετά το άτονο γκρίζο του νερού. Στη μέση κενό, ίσως με μερικά αρχαία γκρεμίσματα, τριγύρω δέντρα. Και ο ουρανός περίεργος. Σκοτεινός. Ένιωθα να είναι μέρα, αλλά δεν ήταν. Και αυτό ήταν το μόνο που με έκανε να νιώθω ότι δεν είμαι ευπρόσδεκτη εδώ. Δεν είναι ο κόσμος μου εδώ, δε με θέλανε εδώ. Κι όμως εγώ εδώ ήθελα να είμαι, αλλά δε μου άνηκε τίποτα. Δαίμονες. Δαίμονες παντού. Με ψάχνουν. Μαύροι φτερωτοί δαίμονες, με ψάχνουν για να με διώξουν. Άγχος, αλλά όχι φόβος. Μια αποκάλυψη μέσα μου, μου έλεγε ότι είναι πεπρωμένο να βρίσκομαι εδώ και να μη τους φοβάμαι.

Εμφανίστηκε εκείνη. Ψηλή, κόκκινα μαλλιά και κόκκινα μάτια. Ίσως να μου έμοιαζε αλλά πώς να το ξέρω. Σ΄ αυτό τον κόσμο δεν γνώριζα το είδωλό μου στον καθρέφτη. Ήμουν εγώ, αλλά ποια είμαι εγώ. Εκείνη ήταν πανέμορφη μα με μισούσε. Με κυνήγησε σε στενούς διαδρόμους γεμάτους εμπόδια. Μέσα μου ήξερα ότι δεν ήταν η πρώτη φορά. Ίσως και αυτή και οι δαίμονες να με γνωρίζουν από μια άλλη ζωή που εγώ δεν θυμάμαι, αλλά ξέρω ότι υπήρξε.

Και τότε η πόλη. Μια σύγχρονη μεγαλούπολη ανάμεσα από τα μυστήρια δάση. Ο κόσμος της υπό το καθεστώς των δαιμόνων. Ζούνε τη καθημερινότητά τους, δουλεύουν, αγαπάνε, ζουν. Φοβούνται. Κι εγώ ανάμεσα από τις τεράστιες τσιμεντένιες πολυκατοικίες, ψάχνω να βρω κάποιον να μου εξηγήσει πράγματα που δε χρειάζονται εξήγηση. Μπαίνω μέσα σε ένα κτίριο με πολλά διαμερίσματα. Οι άνθρωποί του προσπαθούν να με κρύψουν. Τους είμαι απαραίτητη. Με χρειάζονται εκεί. Το πεπρωμένο. Έχω σκοπό εδώ πέρα. Και τότε έρχονται πάλι οι δαίμονες. Το άγχος ξανά μεγαλώνει αλλά ο φόβος εξακολουθεί να είναι απών. Οι άνθρωποι προσπαθούν να με κρύψουν αλλά οι δαίμονες μπαίνουν με βιαιότητα από τα παράθυρα. Τζάμια που σπάνε, θόρυβος. Πρέπει να φύγω από το θόρυβο. Κατεβαίνω σκάλες σχεδόν χωρίς να πατάω πάνω τους, βγαίνω έξω και τότε με βρίσκουν. Κοιτάζω δεξιά και τους βλέπω στη γωνία. Ορδή. Οι μαύροι δαίμονες με είδαν. Κι εκεί ανακαλύπτω τη δύναμη. Δε μπορώ να τρέχω άλλο. Σηκώνω το χέρι και το απλώνω προς το μέρος τους, είμαι γαλήνια, τους σταματάω. Αλλά σταματάω αυτούς; Τους ακινητοποιώ; Ή μήπως είναι οι χρόνος που λύγισα και τον πάγωσα αρκετά έως ότου να ξεφύγω;

Στο υπόγειο της πολυκατοικίας. Εκεί με έχουν βάλει για να με προστατέψουν, να με κρύψουν. Το σκοτάδι είναι φίλος, ίσως και μερικά κεριά. Το φως τους όμως το τρώει το σκότος. Μου αρέσει όμως, η ατμόσφαιρα είναι ερωτική. Ψηλά ένα παράθυρο για να μπαίνει το φως. Γιατί όμως να είναι ερωτική η ατμόσφαιρα; Είναι κάποιος μαζί μου; Ή κάποιον περιμένω, να πετάξει μέσα από το παράθυρο. Και ποιος είναι αυτός; Είναι το ταίρι που ήρθαμε μαζί εδώ; Η είναι κάποιος άλλος, απρόσωπος που θέλω να αγαπήσω;

Τελευταίο κεφάλαιο. Ο αέρας μάλλον είναι δυνατός αλλά δε τον νιώθω στο πρόσωπό μου. Οι δαίμονες πρέπει να εξοντωθούν, το ίδιο και αυτή. Αλλά αυτή ήταν εύκολη λεία. Στέκομαι πάνω στην άμμο και κοιτάζω τον ορίζοντα. Ο ουρανός είναι κατακόκκινος και η θάλασσα μαύρη και αγριεμένη. Μπροστά μου ο άρχοντας Δαίμονας με περιμένει, αλλά πρώτα πρέπει να εξολοθρευτεί ο υπαρχηγός του. Στα χέρια μου βρίσκεται μια μικρή νεκροκεφαλή με κόκκινα μάτια. Πως βρέθηκε αυτή εδώ; Κάπου πρέπει να την απέκτησα, δεν πρέπει να έρθει στα χέρια τους. Το σώμα μου σηκώνεται, αιωρείται, πετάω. Μόνο τώρα νιώθω τον αέρα. Πετάω πάνω από τη θάλασσα και το ρίχνω με όση δύναμη έχω, αλλά δε φεύγει αρκετά μακριά, να χαθεί στα βάθη της θάλασσας. Έκανα μαλακία. Δεν υπάρχει χρόνος. Γυρνάω και ξανακοιτάω την ακτή. Μέσα από την χρυσή άμμο ξεπροβάλει ένας βράχος με 3 θέσεις για σπαθιά. Ο Δαίμονας έχει το ένα. Πετάω με φόρα και αρπάζω το άλλο, το τραβάω και βγαίνει από το βράχο. Ο Δαίμονα ξαφνιάζεται. Δε θα έπρεπε να μπορώ να το βγάλω. Κανένας δε μπορούσε. Το τρίτο σπαθί λείπει. Κοιτάζω το σπαθί μου. Κι άλλες αναμνήσεις. Έχω υπάρξει ξανά στη μάχη. Στον ίδιο τόπο. Με τον ίδιο Δαίμονα. Αλλά με το τρίτο σπαθί. Διαφορετικά μεταξύ τους, αλλά και τα 3 με έναν σταυρό στην άκρη της λαβής τους.

Στο αέρα ξεκινά ο πόλεμος. Έχω μεγάλη πίστη σε μένα. Τα σπαθιά μας χτυπιούνται μεταξύ τους για ώρα και δε νικάει κανείς. Ίση δύναμη που δε μπορεί να ξεπεραστεί από καμία πλευρά. Και τότε καταφέρνει να πάρει το προβάδισμα και να βρεθεί κοντά μου. Με σπρώχνει και με ρίχνει σε ένα τοίχο. Έρχεται μπροστά μου, η ανάσα του αγγίζει το πρόσωπο μου. Και είναι τόσο όμορφος. Δεν έχουμε δύναμη να παλέψουμε. Με αγκαλιάζει, κοιταζόμαστε και η σεξουαλική έλξη μεταξύ μας χτυπάει πιο δυνατά απ’ ότι τα σπαθιά μας πριν λίγο. Το ίδιο και τα συναισθήματα. Δε ξέρω τι είναι, αλλά αυτόν θέλω. Αυτός είναι. Ο εαυτός μου, το είδωλο στο καθρέφτη, ακόμα δε με γνωρίζει. Αλλά είμαι δικιά του. Εγώ στο σκοτάδι του κι αυτός στο φως μου. Θα αφεθώ…


Ξύπνησα.

Comments

Popular posts from this blog

ΤΑ ΖΩΔΙΑ ΟΠΩΣ ΤΑ ΕΖΗΣΑ

ΠΡΟΣΟΧΗ ΕΠΕΙΔΗ ΛΑΜΒΑΝΩ ΠΟΛΛΑ ΚΟΜΠΛΕΞΙΚΑ ΣΧΟΛΙΑ ΠΟΥ ΜΕ ΚΡΑΖΟΥΝ, ΘΕΛΩ ΝΑ ΞΕΚΑΘΑΡΙΣΩ ΟΤΙ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΙΝΑΙ ΣΑΤΥΡΙΚΟ/ΧΙΟΥΜΟΡΙΣΤΙΚΟ. ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ (οσο πραγματικα μπορει να ειναι τα ζώδια τέλος πάντων, ανάλογα με το πόσο πιστεύει ο καθένας) ΑΛΛΑ ΜΕ ΤΟ ΠΩΣ ΓΝΩΡΙΣΑ ΕΓΩ ΑΤΟΜΑ ΤΩΝ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΩΝ ΖΩΔΙΩΝ... ΤΟ ΕΞΗΓΩ ΚΑΙ ΣΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ΔΗΛΑΔΗ SERIOUSLY, ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΝΑ ΜΟΥ ΚΑΝΕΤΕ ΗΛΙΘΙΑ COMMENTS ΟΤΙ ΕΙΜΑΙ ΑΝΑΣΦΑΛΗΣ ΚΑΙ ΔΕ ΞΕΡΩ ΤΙ ΛΕΩ ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΧΕΙ ΑΠΛΑ ΣΚΟΠΟ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΠΛΑΚΑ ΜΕ ΤΙΣ ΚΑΚΕΣ ΠΛΕΥΡΕΣ ΤΩΝ ΖΩΔΙΩΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΩΝΤΑΣ ΜΕΡΙΚΑ ΑΝΩΝΥΜΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΧΩ ΖΗΣΕΙ ΑΠΟ ΦΙΛΟΥΣ/ΓΝΩΣΤΟΥΣ ΚΤΛ! ΠΑΡΤΕ ΤΗ ΖΩΗ ΣΑΣ ΛΙΓΟ ΠΙΟ ΑΝΑΛΑΦΡΑ ΘΑ ΣΑΣ ΚΑΝΕΙ ΚΑΛΟ... Love JNM!
Αυτό το κείμενο δεν έχει να κάνει με τα ζώδια όπως τα γράφουν τα περιοδικά ή όπως τα περιγράφουν οι αστρολόγοι. Έχει να κάνει με τα ζώδια όπως τα έχω ζήσει εγώ. Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο κάποια ζώδια θα έχουν μεγαλύτερη ανάλυση και κάποια όχ…

Things MY life taught me

Όταν θες να είσαι κάπου στην ώρα σου, θα συμβεί το οτιδήποτε για να αργήσεις, σκουπιδιάρικο μπροστά σου, ατύχημα στην Κηφισίας, πορεία στο κέντρο. Υπάρχει βέβαια και η εναλλακτική λύση του να ξεκινήσεις πολύ νωρίτερα με αποτέλεσμα να φτάσεις 20 λεπτά πριν το ραντεβού και να περιμένεις…και τελικά να σε στήσουν.Τα φανάρια είναι πάντα πράσινα όταν θες ν’ αλλάξεις το cd, ή να βρεις το κινητό σου στη τσάντα, ή να βάλεις lipgloss.Όταν χαλάει η σύνδεση στο internet, σκέφτεσαι ένα εκατομμύριο πράγματα που θα μπορούσες να κάνεις αν είχες δίκτυο. Με αποτέλεσμα όχι μόνο να φρικάρεις που δεν μπορείς να αξιοποιήσεις τον ελεύθερο χρόνο σου, αλλά να νιώθεις και τρόμο που είσαι τόσο εξαρτημένος από την τεχνολογία. Βέβαια, με το που θα αποκατασταθεί η βλάβη, θα μπεις δέκα λεπτά στο facebookκαι στη συνέχεια θα βαριέσαι που δεν έχεις τίποτα να κάνεις στο ιντερνετ και θα αναρωτιέσαι ποια ήταν όλα αυτά τα χιλιάδες πράγματα που είχες να κάνεις μια…

Κομμάτι 14 - Πroblem Solver

Στη 1η γυμνασίου αποφάσισα ότι θέλω να γίνω ιατροδικαστής. Έβλεπα πολύ X-Files, ναι, αλλά ενθουσιαζόμουν με το γεγονός ότι ένας άνθρωπος μπορεί να έχει τη γνώση για να δώσει τόσο σημαντικές πληροφορίες για τη λύση ενός μυστηρίου. Η μεγαλύτερη αλήθεια βέβαια ήταν πως δεν μπορούσα ποτέ να διαχειριστώ το να μη καταλαβαίνω κάτι που αφορούσε την ανθρώπινη πραγματικότητα, ακόμα και στον θάνατο. Ήταν εκστατικό για μένα να ξέρω πως ερευνώντας το σώμα ενός ανθρώπου, μπορείς να μάθεις μια ιστορία πίσω από την φαινομενική.
Αυτόματα βέβαια απέρριπτα την ιδέα διότι ήξερα πως ποτέ μα ποτέ δεν θα με έπειθα να διαβάσω τόσο ώστε να καταφέρω να φτάσω να κάνω αυτό το επάγγελμα. Έτσι, αντί να συγκεντρωθώ στο ανθρώπινο σώμα, συγκεντρώθηκα στον ανθρώπινο νου.
Πάντα ένιωθα ότι έχω χάρισμα να καταλαβαίνω τους ανθρώπους. Καμιά φορά να τους καταλαβαίνω περισσότερο απ’ ότι αυτοί τους εαυτούς τους. Σα να μπορούσα να ξεπεράσω πολλά φίλτρα και να τους δω γυμνούς. Δε ξέρω αν ήταν ευφυΐα ή παρατηρητικότητα, αλλά με το…