Skip to main content

Posts

Showing posts from September, 2017

Κομμάτι 15 - Δυστοπία

Είχα πάντα ανάγκη να φεύγω.
Είχα πάντα ανάγκη τα καταφύγια.

Έχω περάσει πολύ δύσκολά να γράφω αυτό το ποστ. Θέλω να χωρέσω πολλά πράγματα μαζί, να συνδεθούν τέλεια, με συνοχή και να είναι κατανοητά. Ταυτόχρονα, γράφω και ξεγράφω πράγματα που ίσως να μην ήθελα να είναι δημόσια και πράγματα που δε θέλω να έχουν να κάνουν με το τώρα.

Μετά, ότι έγραψα με έκανε να κλάψω. Δεν θέλω πια να γράφω πράγματα που με κάνουν να κλαίω. οπότε, θα παραθέσω μόνο όλες τις σημειώσεις για όσα ήθελα να πω. Χωρίς συνοχή, χωρίς σύνδεση.

Εγκλοβισμένη στο Παλαιό Ψυχικό.
Η ζωή στο κέντρο.

Με κατηγορούν.
Δεν καταλαβαίνουν.
Μόνη αλλά και όχι μόνη.

Η φαντασία μου και όλοι οι χαρακτήρες που έχω φτιάξει για να ξεφεύγω απο την πραγματικότητα.
Η ταυτόχρονη ανάγκη για επικοινωνία.
14 - Ο Πέτρος και η Λώρα
19 - Ο Κωστής και ο Σταύρος
21 - Ο Παναγιώτης και ο Billy

Οι χάρτες που φτιάχνω απο μικρή, με τις φανταστικές τοποθεσίες.
Οι ιστορίες που έγραφα, με τις φανταστικές ηρωίδες.
Τα όνειρα που κάνω.

Όλα ξεκίνησαν όταν σήμερ…

Κομμάτι 14 - Πroblem Solver

Στη 1η γυμνασίου αποφάσισα ότι θέλω να γίνω ιατροδικαστής. Έβλεπα πολύ X-Files, ναι, αλλά ενθουσιαζόμουν με το γεγονός ότι ένας άνθρωπος μπορεί να έχει τη γνώση για να δώσει τόσο σημαντικές πληροφορίες για τη λύση ενός μυστηρίου. Η μεγαλύτερη αλήθεια βέβαια ήταν πως δεν μπορούσα ποτέ να διαχειριστώ το να μη καταλαβαίνω κάτι που αφορούσε την ανθρώπινη πραγματικότητα, ακόμα και στον θάνατο. Ήταν εκστατικό για μένα να ξέρω πως ερευνώντας το σώμα ενός ανθρώπου, μπορείς να μάθεις μια ιστορία πίσω από την φαινομενική.
Αυτόματα βέβαια απέρριπτα την ιδέα διότι ήξερα πως ποτέ μα ποτέ δεν θα με έπειθα να διαβάσω τόσο ώστε να καταφέρω να φτάσω να κάνω αυτό το επάγγελμα. Έτσι, αντί να συγκεντρωθώ στο ανθρώπινο σώμα, συγκεντρώθηκα στον ανθρώπινο νου.
Πάντα ένιωθα ότι έχω χάρισμα να καταλαβαίνω τους ανθρώπους. Καμιά φορά να τους καταλαβαίνω περισσότερο απ’ ότι αυτοί τους εαυτούς τους. Σα να μπορούσα να ξεπεράσω πολλά φίλτρα και να τους δω γυμνούς. Δε ξέρω αν ήταν ευφυΐα ή παρατηρητικότητα, αλλά με το…

Κομμάτι 13 - Προσωπείο

Οταν ήμουν μικρή, μεγάλωνα στο σπιτι του παππού και της γιαγιάς. Μενανε στον 4ο, ρετιρέ σε μια πολυκατοικία στο Νέο Ψυχικο. Έβγαινα στο μπαλκόνι και περνούσα την ωρα μου παρατηρώντας όλες τις ζωές των ανθρώπων στις άλλες πολυκατοικίες, καμία φορα κοιτώντας τους και με κατι παλιά κυάλια-αντίκες του παππού. Θυμάμαι δεξιά που συνήθιζα να χαζεύω ένα ζευγάρι που συχνά είχε καλεσμένους τους φίλους του, στην απέναντι γωνία ένα τύπος που έβγαινε γυμνος και αραζε στο περβάζι του καπνίζοντας -ποσο κινηματογραφικός και θλιμμένος μου έμοιαζε. Δίπλα πολλα παιδάκια. Κάνανε πολυ φασαρία. Μπροστά το μπαλκόνι μας έβλεπε την πιςω μεριά μιας μεγάλης εκκλησίας. Θυμάμαι να τη χτίζουμε. Οπως θυμάμαι να χτίζουμε και τον πεζόδρομο απο κατω. Μου άρεσε να πετάω πράγματα απο τη μπαλκόνι και μια μερα πέταξα ένα κρεμμύδι, κύλησε σε μερικά κλαδιά του μεγάλου πεύκου που ανέβαινε μεχρι το μπαλκόνι μας και έπεσε στο κεφαλι ενός εργάτη. Γρήγορα έσκυψα να μη με δει, αλλα μετα απο λιγο έβγαλα τη φάτσα μου να κοιτάξω. Με…

Κομμάτι 12 - Η γιαγιά μου

“Women are hormonal” Οι γυναίκες είναι ορμονικές, είπε η Lynne Koplitz για να ορίσει με χιούμορ τις αλλαγές διάθεσης της γυναίκας, αλλά και την πολυπλοκότητά της. Είμαι γυναίκα, άρα είμαι κι εγώ μια ορμονική ύπαρξη, άρα έχω ένα χάος στο μυαλό μου το οποίο συνδέετε άμεσα με το σώμα μου. Πέφτω κάτω, κλαίω, νιώθω ευάλωτη (enter και λίγη κοινωνία και σεξισμό εδώ), δεν αξίζω για τίποτα, είμαι τιποτένια και τα λοιπά.
“I don’t trust anything that bleeds for five days and does not die” Είπε ο Mr. Garisson για τι  γυναίκες και περιέγραψε με απόλυτη επιτυχία, όλη τη μαγική και μαγευτική επιβίωση που έχουμε μέσα μας. Ξεκινώντας από το μουνί, μέχρι την ιδιοσυγκρασία Αναγκαστικά λοιπόν, θέλω δε θέλω, η φύση μου με κάνει να επιβιώνω. Η φύση μου επίσης (ψυχολογική, σωματική, κοινωνική, όλα!) με κάνει να νομίζω ότι δεν θα επιβιώσω. Truth be told. Έχω ζήσει 31 καλοκαίρια. 31 άνετα καλοκαίρια θα έλεγα. Δεν έχω περάσει δύσκολα, δεν έχω πιεστεί καθόλου κι θεωρώ πως έχω βγει σχεδόν αλώβητη από τον θείο μου που…