Skip to main content

Κομμάτι 13 - Προσωπείο

Οταν ήμουν μικρή, μεγάλωνα στο σπιτι του παππού και της γιαγιάς. Μενανε στον 4ο, ρετιρέ σε μια πολυκατοικία στο Νέο Ψυχικο. Έβγαινα στο μπαλκόνι και περνούσα την ωρα μου παρατηρώντας όλες τις ζωές των ανθρώπων στις άλλες πολυκατοικίες, καμία φορα κοιτώντας τους και με κατι παλιά κυάλια-αντίκες του παππού. Θυμάμαι δεξιά που συνήθιζα να χαζεύω ένα ζευγάρι που συχνά είχε καλεσμένους τους φίλους του, στην απέναντι γωνία ένα τύπος που έβγαινε γυμνος και αραζε στο περβάζι του καπνίζοντας -ποσο κινηματογραφικός και θλιμμένος μου έμοιαζε. Δίπλα πολλα παιδάκια. Κάνανε πολυ φασαρία. Μπροστά το μπαλκόνι μας έβλεπε την πιςω μεριά μιας μεγάλης εκκλησίας. Θυμάμαι να τη χτίζουμε. Οπως θυμάμαι να χτίζουμε και τον πεζόδρομο απο κατω. Μου άρεσε να πετάω πράγματα απο τη μπαλκόνι και μια μερα πέταξα ένα κρεμμύδι, κύλησε σε μερικά κλαδιά του μεγάλου πεύκου που ανέβαινε μεχρι το μπαλκόνι μας και έπεσε στο κεφαλι ενός εργάτη. Γρήγορα έσκυψα να μη με δει, αλλα μετα απο λιγο έβγαλα τη φάτσα μου να κοιτάξω. Με είδε και μου είπε "θ´ανεβω πάνω!" θυμωμένα κι εγω με ερπην γυρισα μεςα στο σαλόνι και έκλεισα τη πόρτα. Στ αριστερά χάζευα έναν κύριο που αραζε στο μπαλκόνι του με τη κλασικό άσπρη φανέλα και βράκα και διάβαζε την εφημερίδα του. Οι απο κατω του είχαν ένα σκύλο. Πέταγα και σ αυτους κρεμμύδια ή μανταλάκια. Παρατηρούσα τον κύριο να ξαφνιάζεται και να προσπαθεί να καταλάβει απο που του ήρθε αυτο. Δε ξέρω τι κόλλημα ειχα με αυτο. Οι πιο δίπλα μπαλκόνι-κήπο και μακριά σε μια απέναντι πολυκατοικία, το μεγάλο σαλόνι. 

Και μετα, ηταν το πιςω μπαλκόνι. Αυτο που έβλεπε στον ακάλυπτο. Στο πιςω μπαλκόνι, ησυχία. Σπάνια έβγαινε κάποιος. Καμία φορα μόνο οι απέναντι του ισογείου που είχανε κηπακο και σκύλο. Τον είχαν δεμένο. Τον λυπομουν. Ιςως να ειχα προσπαθήσει να του πετάξω φαγητό, αλλα νομίζω ηταν πολυ μακριά. Ιςως να ειχα δει και καμία κυρία ακομα να κρεμάει τα πλυμένα. 

Οταν έβγαινα βόλτες κοίταζα απο μπροστά τις πολυκατοικίες που η πιςω μεριά τους μοιραζόταν τον ακάλυπτο με εμάς. Ολα στην εντέλεια. Αλλα εγω σκεφτόμουν "χα! Δε με ξεγελατε με τη τελεια εμφάνιση σας, ξέρω πω ειστε απο πισω!". Και καθε φορα που γύριζα σπιτι, έτρεχα να ρίξω μια ματια στον ακάλυπτο απο τη πιλοτή της πολυκατοικίας. Στ αλήθεια δεν είχε πρόσβαση και μου φαινόταν παράλογο. Κι αν καποια έριχνε κατι; πως θα το επερνε πιςω; Ηταν ένας άλλος κόσμος ο ακάλυπτος, που μπορούσα μόνο να τον δω απο ψηλά, χαμένο στην άγρια βλάστηση του. 

Κι εκει πέταγα πράγματα. Κλασικά, κρεμμύδια και μανταλάκια. Η δίπλα πολυκατοικία ηταν πιο κοντή και έβλεπα την ταράτσα της. Συχνά σκεφτόμουν αν κάποιος θα μπορούσε να φτάσει εκει απο τα μπαλκόνια που επικοινωνουν. Στη ταράτσα αυτη είχε κατι μπάλες, αυτές τις κλασικές παιδικές που έχουν και στα περίπτερα. Χρονο το χρονο σάπιζαν και ξεφούσκωναν. Αυτές οι μπάλες ηταν εκει μόνες τους στις καιρικές συνθήκες και στον χρονο. Ιςως να ηταν ακομα εκει. Τόπος δεν είχε ζωη εκει πιςω. Όσο κι αν πέταγα κρεμμύδια και μανταλάκια, άκουγα μόνο τον ήχο τους οταν σκάγανε. Δεν διαταραζοταν καμία ησυχία. Και ολα μενανε εκει για πάντα. 

Τα μπαλκόνια στον ακάλυπτο δείχνουν ποιοι ειμαςτε. Μπροστά ειναι ολα καθαρά και όμορφα. Αυτο που θελουμε να δείξουμε. Πισω, ειναι παρατημένες πάντα όλες οι σαβούρες που δε θελουμε να ξεφορτωθούμε. Τις έχουμε εκει για πάντα γιατί δε θελουμε να τις πετάξουμε. Και μένουν εκει, πισω, για πάντα. Στην άρνηση. Δε σκουπίζει κανεις συχνά το πιςω μπαλκόνι. Το αφήνει να πλενεται απο τα ρούχα που στάζουν καθώς στεγνώνουν. Οι περισσότεροι δηλαδη κρεμάνε τα ρούχα τους πισω. Σα να ντρέπονται τη καθαριότητα. Δεν μπορεις αλλωστε να δειχνεις πολυ καθαρος για να επιβιώσεις. Θα πέσουν να σε φάνε. Οι πολυκατοικίες στην Αθήνα περιγράφουν όλη την ανθρωπότητα. 

Ο παππούς πέθανε, ο τρελός θείος μπήκε στο ψυχιατριο και η γιαγιά στο γηροκομείο. Το σπιτι πουλήθηκε και μια καινούρια ιστορία συμβαινει τωρα μεςα σε αυτο. Και το σπιτι ξέρει τα χρονια που περασα μεςα του, προσωποποιώντας και δίνοντας χαρακτήρα στους τοίχους του. Και στους τοίχους των φίλων του τριγύρω. Δίνοντας τους περισσότερη σημασία απο τους ανθρωπους. Δε θα το πει σε κανέναν ομως. 


Οι ακάλυπτοι. Τι θλιβερό και υπέροχο πράγμα. Η κρυμμένη μας πραγματικότητα που δε θελουμε να μοιραζόμαστε. Και ομως, ειναι για ολους ίδια. 

Comments

Popular posts from this blog

ΤΑ ΖΩΔΙΑ ΟΠΩΣ ΤΑ ΕΖΗΣΑ

ΠΡΟΣΟΧΗ ΕΠΕΙΔΗ ΛΑΜΒΑΝΩ ΠΟΛΛΑ ΚΟΜΠΛΕΞΙΚΑ ΣΧΟΛΙΑ ΠΟΥ ΜΕ ΚΡΑΖΟΥΝ, ΘΕΛΩ ΝΑ ΞΕΚΑΘΑΡΙΣΩ ΟΤΙ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΙΝΑΙ ΣΑΤΥΡΙΚΟ/ΧΙΟΥΜΟΡΙΣΤΙΚΟ. ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ (οσο πραγματικα μπορει να ειναι τα ζώδια τέλος πάντων, ανάλογα με το πόσο πιστεύει ο καθένας) ΑΛΛΑ ΜΕ ΤΟ ΠΩΣ ΓΝΩΡΙΣΑ ΕΓΩ ΑΤΟΜΑ ΤΩΝ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΩΝ ΖΩΔΙΩΝ... ΤΟ ΕΞΗΓΩ ΚΑΙ ΣΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ΔΗΛΑΔΗ SERIOUSLY, ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΝΑ ΜΟΥ ΚΑΝΕΤΕ ΗΛΙΘΙΑ COMMENTS ΟΤΙ ΕΙΜΑΙ ΑΝΑΣΦΑΛΗΣ ΚΑΙ ΔΕ ΞΕΡΩ ΤΙ ΛΕΩ ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΧΕΙ ΑΠΛΑ ΣΚΟΠΟ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΠΛΑΚΑ ΜΕ ΤΙΣ ΚΑΚΕΣ ΠΛΕΥΡΕΣ ΤΩΝ ΖΩΔΙΩΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΩΝΤΑΣ ΜΕΡΙΚΑ ΑΝΩΝΥΜΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΧΩ ΖΗΣΕΙ ΑΠΟ ΦΙΛΟΥΣ/ΓΝΩΣΤΟΥΣ ΚΤΛ! ΠΑΡΤΕ ΤΗ ΖΩΗ ΣΑΣ ΛΙΓΟ ΠΙΟ ΑΝΑΛΑΦΡΑ ΘΑ ΣΑΣ ΚΑΝΕΙ ΚΑΛΟ... Love JNM!
Αυτό το κείμενο δεν έχει να κάνει με τα ζώδια όπως τα γράφουν τα περιοδικά ή όπως τα περιγράφουν οι αστρολόγοι. Έχει να κάνει με τα ζώδια όπως τα έχω ζήσει εγώ. Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο κάποια ζώδια θα έχουν μεγαλύτερη ανάλυση και κάποια όχ…

Things MY life taught me

Όταν θες να είσαι κάπου στην ώρα σου, θα συμβεί το οτιδήποτε για να αργήσεις, σκουπιδιάρικο μπροστά σου, ατύχημα στην Κηφισίας, πορεία στο κέντρο. Υπάρχει βέβαια και η εναλλακτική λύση του να ξεκινήσεις πολύ νωρίτερα με αποτέλεσμα να φτάσεις 20 λεπτά πριν το ραντεβού και να περιμένεις…και τελικά να σε στήσουν.Τα φανάρια είναι πάντα πράσινα όταν θες ν’ αλλάξεις το cd, ή να βρεις το κινητό σου στη τσάντα, ή να βάλεις lipgloss.Όταν χαλάει η σύνδεση στο internet, σκέφτεσαι ένα εκατομμύριο πράγματα που θα μπορούσες να κάνεις αν είχες δίκτυο. Με αποτέλεσμα όχι μόνο να φρικάρεις που δεν μπορείς να αξιοποιήσεις τον ελεύθερο χρόνο σου, αλλά να νιώθεις και τρόμο που είσαι τόσο εξαρτημένος από την τεχνολογία. Βέβαια, με το που θα αποκατασταθεί η βλάβη, θα μπεις δέκα λεπτά στο facebookκαι στη συνέχεια θα βαριέσαι που δεν έχεις τίποτα να κάνεις στο ιντερνετ και θα αναρωτιέσαι ποια ήταν όλα αυτά τα χιλιάδες πράγματα που είχες να κάνεις μια…

Κομμάτι 20 - Happy Birthdays

Ήταν σα φλώρος με ένα πόλο μπλουζάκι. Αν ήθελε μιλούσε "κολέγιο" και όλο αυτό καθόλου δε με ιντρίγκαρε. Μα δε μου την έπεφτε, αλλά μου έλεγε πως με θέλει, χωρίς να μου λέει οτι με θέλει. Κατα τ' άλλα, περίμενε. Περίμενε όσο χρόνο κι αν χρειαζόμουν. Περίμενε νοητικά, διαδικτιακά και σαρκικά. Και όταν ένιωσε οτι είμαι έτοιμη, μπουμ. Έσκασε μέσα μου πιο βίαια κι απο κομήτη αρμαγεδδών που σκάει στη Γή. Και πάγωσαν όλα. Πάγωσαν, ακριβώς τη στιγμή της σύγκρουσης.

-Αυλαία-

Ήμουν έτοιμη να κάνω την ευχή. Ακόμα τότε πίστευα σε αυτά. Γύρισα να ρίξω μια γρήγορη ματιά στην ευχή μου και έσβησα τα κεράκια.

-Αυλαία-

Είχα χάσει για τόσο καιρό τα ίχνη του. Είχε μόνο έρθει σα θύελλα, για ένα βράδυ, πριν εξαφανιστεί πάλι. Εϊχαν περάσει ίσα 3 μέρες; 4; 5; ... Δεν ήξερα τι συμβαίνει, αλλά ήξερα οτι ήταν κάπου εκεί μέσα στο πλήθος. Έτρεμα ολόκληρη για ώρα. Σκάναρα κεφάλια, έκανα υπολογισμούς, ύψος, βλέμμα, φωνές... τίποτα. Τίποτα δεν έκανε match.
Βγήκα έξω, μπήκα μέσα, λέω ίσως να μην είναι…