Skip to main content

Κομμάτι 14 - Πroblem Solver


Στη 1η γυμνασίου αποφάσισα ότι θέλω να γίνω ιατροδικαστής. Έβλεπα πολύ X-Files, ναι, αλλά ενθουσιαζόμουν με το γεγονός ότι ένας άνθρωπος μπορεί να έχει τη γνώση για να δώσει τόσο σημαντικές πληροφορίες για τη λύση ενός μυστηρίου. Η μεγαλύτερη αλήθεια βέβαια ήταν πως δεν μπορούσα ποτέ να διαχειριστώ το να μη καταλαβαίνω κάτι που αφορούσε την ανθρώπινη πραγματικότητα, ακόμα και στον θάνατο. Ήταν εκστατικό για μένα να ξέρω πως ερευνώντας το σώμα ενός ανθρώπου, μπορείς να μάθεις μια ιστορία πίσω από την φαινομενική.

Αυτόματα βέβαια απέρριπτα την ιδέα διότι ήξερα πως ποτέ μα ποτέ δεν θα με έπειθα να διαβάσω τόσο ώστε να καταφέρω να φτάσω να κάνω αυτό το επάγγελμα. Έτσι, αντί να συγκεντρωθώ στο ανθρώπινο σώμα, συγκεντρώθηκα στον ανθρώπινο νου.

Πάντα ένιωθα ότι έχω χάρισμα να καταλαβαίνω τους ανθρώπους. Καμιά φορά να τους καταλαβαίνω περισσότερο απ’ ότι αυτοί τους εαυτούς τους. Σα να μπορούσα να ξεπεράσω πολλά φίλτρα και να τους δω γυμνούς. Δε ξέρω αν ήταν ευφυΐα ή παρατηρητικότητα, αλλά με τον έναν ή τον άλλο τρόπο συνήθιζα να επιβεβαιώνομαι για τις προβλέψεις μου που αφορούσαν την ανθρώπινη συμπεριφορά.

Στο σχολείο μου δόθηκε η ευκαιρία να παρακολουθήσω για δυο χρόνια μαθήματα ψυχολογίας τα οποία αντιπροσώπευαν όλη την αρχική ύλη των σπουδών της ψυχολογίας, με σκοπό την προετοιμασία μου για το πανεπιστήμιο. Και ήταν υπέροχα, σα να βλέπεις τα backstage από εντυπωσιακή ταινία. Και μετά ξεκινήσαμε να ασχολούμαστε με τις φοβίες, τη σχιζοφρένεια, τη παράνοια και όλο το μαύρο και ανεξερεύνητο κομμάτι του ανθρώπινου εγκεφάλου. Μιας και πάντα dark τύπος εγώ, άρχισα να συνδέω τις γνώσεις μου με ακραίες συμπεριφορές -δηλαδή φόνους. Ακραίους φόνους. Διάβασα μόνη μου εγκληματολογική ψυχολογία και στο τέλος του 2χρονου προγράμματος έκανα την “πτυχιακή” μου πάνω στην ανάλυση ορισμένων από των πιο διάσημων κατά συρροή δολοφόνων, βάση των διαφορετικών ψυχολογικών προοπτικών.

Και μετά τίποτα. Πήγα να γίνω δημοσιογράφος και βγήκα διαφημίστρια και παράτησα το όνειρο του επαγγελματία ψυχαναλυτή αλά το συνέχισα σαν χόμπυ. Το πρόβλημα με το χόμπυ είναι ότι οι άλλοι το παίρνουν ως ότι κάνεις την έξυπνη. Μπράβο, έχεις κι εσύ άποψη, που το ξέρεις ότι είναι έτσι; οπότε τις περισσότερες φορές που εντοπίζω κάτι δε μιλάω.

Πέρασα από διάφορα στάδια. Αυτό που μιλούσα διακριτικά γιατί δεν ήθελα ο άλλος να μείνει σε ένα ψέμα, αυτό που δε μιλούσα καθόλου για να μην πληγώσω κάποιον που θα ακούσει κάτι που δε θέλει για μια κατάσταση που αφορά ανθρώπους και αυτό που μιλούσα υπερβολικά χύμα γιατί δε με ένοιαζε πια.

Μέχρι που ήρθε η στιγμή να ασχοληθεί ένας επαγγελματίας μαζί μου. Ήθελα πάντα να πάω σε ψυχολόγο γιατί μου άρεσε να μιλάω για μένα. Θυμάμαι στα εφηβικά μου ξεσπάσματα να τσακώνομαι με τη μάνα μου και να της λέω πως μετά τα 30 θα φάω όλα τα λεφτά μου στους ψυχολόγους εξ’ αιτίας σου. Και έγινε. Στα 21, που έπαθα την πρώτη μου κρίση πανικού.

Περίεργο πως μπορεί να αλλάξει τη ζωή σου μια εμπειρία που σε φέρνει κοντά στο θάνατο, αλλά στ’ αλήθεια δε σε έχει φέρει απολύτως καθόλου κοντά στο θάνατο, απλά εσύ έτσι νόμιζες. Και πέρασαν 10 χρόνια με ανεβοκατεβάσματα σε άγχος, φοβίες, πανικούς, ανασφάλειες και διαφορετικούς ψυχολόγους.

Αυτοπεποίθηση δεν είχα ποτέ. Από μικρή άκουγα από τη μητέρα μου να με συγκρίνει με άλλους. Γιατί δεν είσαι καλή μαθήτρια όπως οι άλλοι συμμαθητές σου. Γιατί δεν είσαι λεπτή όπως τα άλλα κορίτσια. Μόνιμα κάτι δεν είχα που με υποβίβαζε σε σχέση με τους άλλους. Ταυτόχρονα, με θεωρούσε θεά και ανώτερη όλων. Παράνοια. Αυτό ακριβώς το μοτίβο υιοθέτησα κι εγώ απέναντί μου. Μπορώ να με κάνω from hero to 0 σε δευτερόλεπτα και vice versa.

Έχοντας το “χάρισμα” από μικρή, δυστυχώς ή ευτυχώς, μπορούσα να δω και μέσα μου. Έως όπου μου το επέτρεπε η προοπτική μου. Ανέλυα πάντα βαθιά τις συμπεριφορές μου, εντόπιζα από που προέρχεται το κάθε τι και πελάγωνα με όσα δεν ήξερα πως να αλλάξω. Συνήθιζα να λέω σε άλλους ότι κάτι δε μπορώ να το αλλάξω, αλλά στ’ αλήθεια πάντα ήξερα πως το μόνο μου πρόβλημα είναι ότι δεν ξέρω (ακόμα) πως να αλλάξω κάτι. Ή πιο συγκεκριμένα, από που να αρχίσω. Η αρχή ήταν το μόνιμο πρόβλημά μου σε όλα. Ακόμα και τώρα μου πήρε πολύ ώρα να συντάσσω random σημεία αυτού του κειμένου, έτοιμη να το παρατήσω, επειδή δεν ήξερα πιο θα ήταν το opening line. Όλη μου τη ζωή ψάχνω το opening line. Είτε μόνη μου είτε με βοήθεια.

Αυτό το κομμάτι μου φυσικά έχει να κάνει και με την ακραία υπερανάλυση που κάνω πάντα μέσα στο κεφάλι μου. Θέλω να κάνω problem solving αλλά για να γίνει αυτό, πρέπει πρώτα να χαθώ σε 100 θεωρίες, να αφεθώ παρορμητικά στις μισές, να απορρίψω τις άλλες, μετά να αναθεωρήσω και τελικά να ανατινάξω τον σκληρό δίσκο στον εγκέφαλό μου. Εκεί είναι που ζητάω βοήθεια συνήθως. Όταν με βγάζω έξω απο το φράγμα της αυτοσυγκράτησής μου. Ποτέ δε ντράπηκα να ζητήσω βοήθεια, από φίλους, συντρόφους, ψυχολόγους. Και κυρίως με τους φίλους και τους συντρόφους, το θεωρούσα βασικό το να ξέρω ότι θα έχω βοήθεια ή ότι θα μου ζητήσουν βοήθεια. Για μένα όλο αυτό ήταν εμπιστοσύνη, δέσιμο και φυσικά, η προσωπική μου ικανοποίηση ότι είμαι χρήσιμη. Δεν είναι κακό να νιώθεις χρήσιμος άμα είσαι. Sure, είναι εγωιστικό και καθόλου αλτρουιστικό για να μην κοροϊδευόμαστε και ναι πάντα θα υπάρχει κάποιος που θα δώσει καλύτερη βοήθεια, αλλά είσαι εκεί ή κάποιος σε έχει διαλέξει για να του δώσει βοήθεια, οπότε γιατί όχι.

Όμως εγώ πάντα έπαιρνα και τρομερή ικανοποίηση στο να καταφέρνω να κάνω κάτι μόνη μου. Οι φίλοι, έλεγα παλιά, στα δύσκολα φαίνονται. Αναθεώρησα μεγαλώνοντας Οι πραγματικοί φίλοι φαίνονται όταν χαίρονται με τη χαρά σου. Ενδεχομένως το έχω ξανά αναλύσει εδώ αυτό. Έτσι κι εγώ ήθελα περισσότερες φορές να προλαβαίνω να κάνω κάτι μόνη μου και μετά σαν περήφανο παιδάκι που πάει στους γονείς του, να λέω “να! κοίτα τι έφτιαξα, το έκανα μόνη μου, δεν ταλαιπώρησα κανέναν. Ρώτησα το google”. Success! Και να μου αρκεί ένα όμορφο χαμόγελο. Είναι τρομερό πόσο αρκεί καμιά φορά ένα χαμόγελο.

Δεν είμαι όμως πάντα η δυνατή που τα βρίσκει όλα μόνη της. Και δε θέλω να είμαι. Δεν το βρίσκω ανθρώπινο. Πόσο μόνη θα ένιωθα αν όλα τα έλυνα μόνη μου. Δε θα έλυνα τη μοναξιά μου. Θέλω να έχω ανθρώπους δίπλα μου να μου θυμίζουν ότι έχω μεγαλοποιήσει πολύ τα πράγματα στο μυαλό μου. Ή να με ξέρουν πολύ καλά, γουστάρω τρομερά να με ξέρει κάποιος καλά και να μιλάει για μένα και τις συνήθειές μου και να ξέρει τις παραξενιές μου και τα γούστα μου. Ή απλά κάποιον να μου λέει, δε θα πάθεις τίποτα.

Και να κάνω κι εγώ το ίδιο. Όλοι το έχουμε ανάγκη αυτό.
Στη ψυχολογία, υπάρχει μια κατάσταση που λέγεται “learned helplessness”, δηλαδή, η τάση να παραιτούμαστε από οποιοαδήποτε προσπάθεια να ελέγουμε το περιβάλλον μας (όπου περιβάλλον στη ψυχολογία είναι είτε το εξωτερικό είτε το εσωτερικό μας). Αυτή η κατάσταση συνήθως είναι προγραμματισμένη μέσα μας, προερχόμενη από μια εμπειρία κατα την οποία σταθήκαμε ανίκανη να πάρουμε τον έλεγχο. Αυτό δημιουργεί μετέπειτη ανικανότητα ή/και άρνηση στο να προσπαθήσουμε να έχουμε τα ηνία. Πιο απλά, όταν οι εμπειρίες των ανθρώπων τους κάνουν να πιστεύουν πως δεν μπορούν να κάνουν τίποτα για να αλλάξουν την ζωή τους, σταματάνε να προσπαθούν. Ταυτόχρονα, προσπαθούν να προκαλέσουν αρνητικές εμπειρίες, ώστε να αυτο-επιβεβαιωθούν λανθασμένα.

Ο δικός μου τρόπος για να βοηθώ τον εαυτό μου είναι να βοηθώ και άλλους. Δεν είναι ότι κάνω φιλανθρωπίες και δωρεές. Πιο μικρά, πιο κοντινά πράγματα. Αυτά που για την ώρα ξέρω πως να μετέχω 100% χωρίς να είναι μια στιγμή. Για την ώρα...

Η δικιά μου έλλειψη αυτοπεποίθησης με κάνει να θέλω να τονίζω στους άλλους τα καλά τους. Με πληγώνει ειλικρινά να νομίζει κάποιος ότι δεν έχει αγαθά μέσα του όταν οι άλλοι τα βλέπουν. Και σε αντάλλαγμα αυτό με κάνει να έχω αυτοπεποίθηση. Το να βλέπω τον άλλο να κερδίζει απέναντι στον εαυτό του και να έχω βοηθήσει κάνει και τα δικά μου insides να μηδενίζουν τους δυο μεγαλύτερους φόβους μου. Την αποτυχία και την απόρριψη.

Πρόσφατα ένας άνθρωπος, μιλώντας για δικό του βίωμα, μου είπε:
“Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να αποτύχεις, 1,2,5,10,100, ε του πούστη, κάποια στιγμή θα αποτύχω με όλους και ΘΑ ΤΕΛΕΙΩΣΟΥΝ”.

Αλλά για να πετύχεις δε μπορείς παρά να επιμείνεις. Στη τύχη, την επιστήμη, την γνώση, ΣΕ ΣΕΝΑ, στους ανθρώπους… κι εμένα μου αρέσει να επιμένω στους ανθρώπους, ειδικά σε αυτούς που φοβούνται πόσο κακοί είναι. Γιατί αυτοί είναι (είμαστε) οι καλύτεροι.

Comments

Popular posts from this blog

ΤΑ ΖΩΔΙΑ ΟΠΩΣ ΤΑ ΕΖΗΣΑ

ΠΡΟΣΟΧΗ ΕΠΕΙΔΗ ΛΑΜΒΑΝΩ ΠΟΛΛΑ ΚΟΜΠΛΕΞΙΚΑ ΣΧΟΛΙΑ ΠΟΥ ΜΕ ΚΡΑΖΟΥΝ, ΘΕΛΩ ΝΑ ΞΕΚΑΘΑΡΙΣΩ ΟΤΙ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΙΝΑΙ ΣΑΤΥΡΙΚΟ/ΧΙΟΥΜΟΡΙΣΤΙΚΟ. ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ (οσο πραγματικα μπορει να ειναι τα ζώδια τέλος πάντων, ανάλογα με το πόσο πιστεύει ο καθένας) ΑΛΛΑ ΜΕ ΤΟ ΠΩΣ ΓΝΩΡΙΣΑ ΕΓΩ ΑΤΟΜΑ ΤΩΝ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΩΝ ΖΩΔΙΩΝ... ΤΟ ΕΞΗΓΩ ΚΑΙ ΣΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΚΕΙΜΕΝΟ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ΔΗΛΑΔΗ SERIOUSLY, ΣΤΑΜΑΤΗΣΤΕ ΝΑ ΜΟΥ ΚΑΝΕΤΕ ΗΛΙΘΙΑ COMMENTS ΟΤΙ ΕΙΜΑΙ ΑΝΑΣΦΑΛΗΣ ΚΑΙ ΔΕ ΞΕΡΩ ΤΙ ΛΕΩ ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΧΕΙ ΑΠΛΑ ΣΚΟΠΟ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΠΛΑΚΑ ΜΕ ΤΙΣ ΚΑΚΕΣ ΠΛΕΥΡΕΣ ΤΩΝ ΖΩΔΙΩΝ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΩΝΤΑΣ ΜΕΡΙΚΑ ΑΝΩΝΥΜΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΕΧΩ ΖΗΣΕΙ ΑΠΟ ΦΙΛΟΥΣ/ΓΝΩΣΤΟΥΣ ΚΤΛ! ΠΑΡΤΕ ΤΗ ΖΩΗ ΣΑΣ ΛΙΓΟ ΠΙΟ ΑΝΑΛΑΦΡΑ ΘΑ ΣΑΣ ΚΑΝΕΙ ΚΑΛΟ... Love JNM!
Αυτό το κείμενο δεν έχει να κάνει με τα ζώδια όπως τα γράφουν τα περιοδικά ή όπως τα περιγράφουν οι αστρολόγοι. Έχει να κάνει με τα ζώδια όπως τα έχω ζήσει εγώ. Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο κάποια ζώδια θα έχουν μεγαλύτερη ανάλυση και κάποια όχ…

Things MY life taught me

Όταν θες να είσαι κάπου στην ώρα σου, θα συμβεί το οτιδήποτε για να αργήσεις, σκουπιδιάρικο μπροστά σου, ατύχημα στην Κηφισίας, πορεία στο κέντρο. Υπάρχει βέβαια και η εναλλακτική λύση του να ξεκινήσεις πολύ νωρίτερα με αποτέλεσμα να φτάσεις 20 λεπτά πριν το ραντεβού και να περιμένεις…και τελικά να σε στήσουν.Τα φανάρια είναι πάντα πράσινα όταν θες ν’ αλλάξεις το cd, ή να βρεις το κινητό σου στη τσάντα, ή να βάλεις lipgloss.Όταν χαλάει η σύνδεση στο internet, σκέφτεσαι ένα εκατομμύριο πράγματα που θα μπορούσες να κάνεις αν είχες δίκτυο. Με αποτέλεσμα όχι μόνο να φρικάρεις που δεν μπορείς να αξιοποιήσεις τον ελεύθερο χρόνο σου, αλλά να νιώθεις και τρόμο που είσαι τόσο εξαρτημένος από την τεχνολογία. Βέβαια, με το που θα αποκατασταθεί η βλάβη, θα μπεις δέκα λεπτά στο facebookκαι στη συνέχεια θα βαριέσαι που δεν έχεις τίποτα να κάνεις στο ιντερνετ και θα αναρωτιέσαι ποια ήταν όλα αυτά τα χιλιάδες πράγματα που είχες να κάνεις μια…

Κομμάτι 21 - The .D. Issues

Πέμπτη δημοτικού πρέπει να ήμουν όταν έχασα τον πατέρα μου. Για εμένα, ήταν μια μέρα σαν όλες τις άλλες. κάποιος άγνωστος κύριος πέθανε. Η μαμά μου με αγκάλιασε και μερικές μέρες μετά, με ντύσανε να πάμε στο 1ο νεκροταφείο -γκράντε κηδεία- να χαιρετίσουμε. Θυμάμαι να πλησιάζουμε στο χώρο που ήταν το φέρετρο. Είδα τη νονά μου και της έσκασα χαμόγελο γιατί με είχαν μάθει να δείχνω χαρούμενη όταν βλέπω τη νονά μου. Εκείνη δε χαμογέλασε πίσω κι εγω ατάλαβα οτι έκανα μαλακιάρα γιατί είμαστε σε κηδεία. Και στις κηδείες δε σκάνε χαμόγελα επειδή βλέπουν κάποιον. Κι εγώ ήμουν το τιμώμενο πρόσωπο εκεί. Αυτό που θα έπρεπε να είναι το πιο θλιμμένο. Μετά απο αυτό η γιαγιά μου με πήρε να πάμε βόλτα να δούμε την αρχιτεκτονική και τους τουριστικού ενδιαφέροντος τάφους της Αλίκης και του Ανδρέα. Θεώρησε πως είμαι πολύ μικρή για να βρίσκομαι παρούσα σε αυτό. Στη συνέχεια καθίσαμε έξω και ήρθε η ετεροθαλής αδερφή μου που ίσως να ήτανε και 30 τότε, να δει τι κάνω. με είχε δει άλλη μια φορά στη ζωή της κ…