Skip to main content

Posts

Showing posts from October, 2017

Κομμάτι 18 - Ν.Π.Κ.

 (Κομμάτι 18, όπως όταν ξεκίνησα να ζω)
Οι δρόμοι τα βράδια, με κάνουν να σκέφτομαι όλους αυτούς τους ανθρώπους κλεισμένους στα κουτιά τους (δωμάτια), να κοιμούνται. Ήσυχοι ίσως. Μέχρι να ξημερώσει. Οι ώρες που οι ζωές τους δεν κυλάνε ενεργά. Και με κάνει να θέλω να ξέρω κάθε καθημερινότητα και κάθε σκέψη όλων αυτών που κοιμούνται.
Τα δωμάτια στα σπίτια που έχουν μείνει μόνα για αιώνες, μου δημιουργούν τόσο έντονα συναισθήματα. Σα να αποτυπώθηκαν στα ερείπια τους όλα όσα ένιωσαν οι κάποτε ένοικοι τους. Και πάλι θέλω να ξέρω, τις ιστορίες τους. Όλα συνδέονται. Το χάος που αγαπώ. Πριν λίγο καιρό μπήκα πρώτη φορά μέσα στο πολυτεχνείο. Από τη μια, η κοινή λογική μου έλεγε πως είναι ακραίο να υπάρχει η μάθηση και η παιδεία μέσα σε έναν χώρο μπουρδέλο, τοίχοι γεμάτοι συνθήματα, αίθουσες τσαντίρια, ξηλωμένα μπάνια, βρωμιά. Από την άλλη, όλο αυτό έκανε τη καρδιά μου να χτυπά και να με ενθουσιάζει και να θέλω να είμαι εκεί. Το ίδιο με τα Εξάρχεια. Όσο σοκ μου προσέφεραν εμένα -το κορίτσι του κολεγί…

Κομμάτι 17 - Λιντα

Ο πρώτος άνθρωπος που μου έκανε bullying στη ζωη μου, ηταν η ίδια μου η μητέρα.  "Γιατί δεν ειςαι καλη μαθήτρια οπως ο...;" "Κοιτα τα υπόλοιπα κορίτσια τι ωραία σώματα που έχουν, εσυ γιατί τρως συνέχεια;" "Η φιλη σου η τάδε έκανε αυτο κ εκεινο και το αλλο, εσυ τι έκανες;" "Ολοι προχωράνε, εσυ μενεις πιςω" "Πως ειςαι ετςι;" "Δεν εχεις αυτοπεποίθηση" "Ξεπέρασε το."
Ολα αυτα τα εχω συνειδητοποιήσει αρκετό καιρο πια. Αυτο που ξαφνικά ομως κατάλαβα, ειναι πως όλο αυτο, ειναι ο ίδιος λόγος που πυροδοτεί την μοναξιά μου.
Νομιζω πως πάντα ηθελα να ειμαι εγω ο ήρωας. Και ετσι, αφοσιώθηκα πολυ στους αλλους και ταυτόχρονα έφερα τα πάνω κατω μεσα μου για να μου πω πως δεν χρειάζομαι κανέναν για να τα καταφέρω. Κάπως ετςι άλλαξε και η πίστη μου απο το σύμπαν/θεός/μοίρα στο μόνο εγω.
Και οταν το "μόνο εγω" δεν φτάνει και κουράζεσαι, που γυρνάς; κι αν δεν εχεις έναν γονιό να σου λεει, go for it, I've got your back, ποιον εχεις…

Κομμάτι 16 - Κάστανο

Δεν ήμουνα ποτε ρομαντική γιατί δε μου άρεσε ο τρόπος με τον οποίο οι άνθρωποι διαλέγουν να εκφράσουν τον ρομαντισμό τους. Θεωρώ τον ρομαντισμό κλισέ. Όχι γιατί το κάνουν ολοι και το κάνουν με τον ίδιο τροπο. Αλλα γιατί κατα κάποιο τροπο επιβάλουν στους εαυτούς τους να ειναι ρομαντικοί για να ζήσουνε τη στιγμη. Το κλασικό "κάνω κατι για να το κάνω". Χωρις να υπαρχει κανένας αυθορμητισμος, σκέψη, δημιουργικότητα ή φροντίδα. 
Η αποχή μου απο τον ρομαντισμό με κάνει να μη ξέρω πως να ανταποκριθω σε αυτόν οταν μου τον προσφέρουν. Να πω ευχαριστώ; να παρω μια αγκαλιά; και οταν τον κάνουν ολοσωστα; οταν κι εγω νιώθω ολόκαρδα την χειρονομία; 
Καμία φορα οταν αγαπάω κάποιον, εχω κατι random στιγμές που η καρδιά μου κοντεύει να σπάσει απο τον ποσο τον αγαπάω. Μου τα σκαει ετςι μόνο του, χωρις λόγο. Και δε κάνω τιποτα ποτε. Ούτε λεω κατι. Μπορει να τον κοιτάζω ή να παρω μια αγκαλιά σα χαζό. Αυτό σα χαζό. Δεν έμαθα ποτε πως να τα εκφράζω αυτα τα συναισθήματα. 
Και καμία φορα, σαν πιο χαζό…