Skip to main content

Posts

Showing posts from December, 2017

Κομμάτι 24 - Ψαχνω

Τα τελευταία χρονια έκανα bungee jumping μεςα μου για να ανακαλύψω τους φόβους μου, μήπως καποτε τους αντιμετωπίσω. Και με πολυ κόπο βρήκα οτι οι φοβίες μου, περίπου ειναι αυτές:

1. Απόρριψη
2. Θανατος

Και τα δυο, φέρνουν ένα τέλος. Οποτε στη ζωη μου, φοβαμαι το τέλος. Οι φοβίας δουλεύουν ύπουλα. Ακομα κι αν νομίζεις οτι έφτασες στη ρίζα τους, εχει κι αλλο. 

"Φοβαμαι τις μέλισσες" θα μπορούσα να πω εγω, εσυ, ο οποιοσδήποτε. Αλλα η μελισσα  δεν ειναι αυτο που φοβάσαι στ αλήθεια. Φοβάσαι μια αλληλουχία με δράση-αντίδραση-κατάληξη που οφείλετε στη μέλισσα, τις συνθήκες, τη τύχη, εσένα. 
Η μελισσα σε τσιμπάει, εχει δηλητήριο, το δηλητήριο μπαίνει μεςα σου, ο οργανισμός σου ιςως να μη γουστάρει, ιςως πάθεις αλλεργικό σοκ, ιςως πεθάνεις. 
Άρα; δεν φοβάσαι τη μελισσα, φοβάσαι το θάνατο. 
Κάποιος που φοβάται τη μελισσα ομως δε λεει κατ ευθείαν, φοβαμαι τον θάνατο. Δε λεει καν φοβαμαι το τσίμπημα, φοβαμαι το δηλητήριο, φοβαμαι την αλλεργία. Φοβαμαι το ιςως. 

Ετςι λειτουργούν οι φόβοι. Τους β…

Κομμάτι 23 - Η βεράντα μου

Μεγάλωσα στο μαγικό μου μέρος. Περιτρυγυρισμένο απο θάλασσα και υψώματα που σκάγανε τα κύματα και ο αφρός τους έβρεχε το χωμάτινο δρόμο.
Η μόνη γειτονιά που ένιωσα.
-------------
Στην αυλή, η κόκκινη (και ύστερα πράσινη) κούνια, ήταν όχημα για να δουλέψει η φαντασία και να με οδηγήσει σε περιπέτειες στο διάστημα. Αυτό σκεφτόμουν όλο το μεσημέρι που οι υπόλοιποι ζούσανε την καλοκαιρινή τους σιέστα. Η κούνια μου, το διαστημικό όχημά μου.
-------------
Η φαντασία μου λειτουργούσε με διάφορους τρόπους. Σε ένα οικόπεδο λίγο πιο κάτω, υπήρχε ένα πελώριο πεύκο. Ίσως να ήταν και δύο που το ένα ακουμπούσε το άλλο. Στη μέση, οι άπειρες πευκοβελόνες στα πυκνά κλαδιά του, σχημάτιζαν ένα άνοιγμα, το οποίο πάντα μου έμοιαζε σαν φωλιά. Μια πολύ φιλόξενη, ζεστή και προστατευμένη φωλιά. Αλλά πολύ μεγάλη για να μένουν πουλιά. Όχι. Στη φωλιά του πεύκου ήμουν σίγουρη οτι ζούσε ένας δράκος, σαν αυτούς απο τα παραμύθια που πετάνε φωτιές. Ήμουν σίγουρη οτι ζει εκεί και δεν τον βλέπουμε όλη μέρα, αλλά βγαίνει τα…

Κομμάτι 22 - Παραμύθι Πολύχρωμο

Δεν θεωρώ οτι ειμαι μια αγνή ψυχη. Και ο λόγος που δεν το θεωρώ, ειναι επειδη μου ειναι πολυ εύκολο να ξεχωρίζω αυτούς που επίσης δεν ειναι αγνές ψυχές. Όσο κι αν υποκρίνονται. 
Δεν ειμαι μια απο αυτούς βέβαια. Ειμαι σαν έκπτωτος Άγγελος που τελικα αποφάσισε να μείνει στο ενδιάμεσο. Σαν παρατηρητής. Εχω λιγο φως και λιγο σκοτάδι. Ανήκω παντού και αναγνωρίζω τους ίδιους μου απο καθε πλευρά. Χωρις ομως να ειμαστε ίδιοι.
Δεν μου αρέσει το μονιμο σκοτάδι. Ούτε και το μονιμο φως. Μπορω να σκοτεινιάσω τη μερα και να λάμψω στη νύχτα, ομως και αυτο δεν ταιριάζει σε ολους. 
Αναγνωριζόμαστε οταν συναντιόμαστε οι Dark siders κι εκείνοι το βλέπουν πως δεν ειμαι δικιά τους, αλλα αρκετά βυθισμένη ώστε να τους αναγνωρίζω. Δεν φοβούνται μη τους τυφλωσω. Συνήθως φοβούνται μήπως σώσω τις αγνές ψυχές απο αυτούς.
Γιατί ειμαι ετσι δεν γνωρίζω. Σε μια συζήτηση πρόσφατα κάποιος με είπε healer. Δεν ξέρω αν εχει δίκιο. Ειμαι σίγουρα καθοδηγητής σε όποιον θελει αυτο το μικρό φαναρακι που θα του δείξει τα μονοπάτια…

Κομμάτι 21 - The .D. Issues

Πέμπτη δημοτικού πρέπει να ήμουν όταν έχασα τον πατέρα μου. Για εμένα, ήταν μια μέρα σαν όλες τις άλλες. κάποιος άγνωστος κύριος πέθανε. Η μαμά μου με αγκάλιασε και μερικές μέρες μετά, με ντύσανε να πάμε στο 1ο νεκροταφείο -γκράντε κηδεία- να χαιρετίσουμε. Θυμάμαι να πλησιάζουμε στο χώρο που ήταν το φέρετρο. Είδα τη νονά μου και της έσκασα χαμόγελο γιατί με είχαν μάθει να δείχνω χαρούμενη όταν βλέπω τη νονά μου. Εκείνη δε χαμογέλασε πίσω κι εγω ατάλαβα οτι έκανα μαλακιάρα γιατί είμαστε σε κηδεία. Και στις κηδείες δε σκάνε χαμόγελα επειδή βλέπουν κάποιον. Κι εγώ ήμουν το τιμώμενο πρόσωπο εκεί. Αυτό που θα έπρεπε να είναι το πιο θλιμμένο. Μετά απο αυτό η γιαγιά μου με πήρε να πάμε βόλτα να δούμε την αρχιτεκτονική και τους τουριστικού ενδιαφέροντος τάφους της Αλίκης και του Ανδρέα. Θεώρησε πως είμαι πολύ μικρή για να βρίσκομαι παρούσα σε αυτό. Στη συνέχεια καθίσαμε έξω και ήρθε η ετεροθαλής αδερφή μου που ίσως να ήτανε και 30 τότε, να δει τι κάνω. με είχε δει άλλη μια φορά στη ζωή της κ…

Κομμάτι 20 - Happy Birthdays

Ήταν σα φλώρος με ένα πόλο μπλουζάκι. Αν ήθελε μιλούσε "κολέγιο" και όλο αυτό καθόλου δε με ιντρίγκαρε. Μα δε μου την έπεφτε, αλλά μου έλεγε πως με θέλει, χωρίς να μου λέει οτι με θέλει. Κατα τ' άλλα, περίμενε. Περίμενε όσο χρόνο κι αν χρειαζόμουν. Περίμενε νοητικά, διαδικτιακά και σαρκικά. Και όταν ένιωσε οτι είμαι έτοιμη, μπουμ. Έσκασε μέσα μου πιο βίαια κι απο κομήτη αρμαγεδδών που σκάει στη Γή. Και πάγωσαν όλα. Πάγωσαν, ακριβώς τη στιγμή της σύγκρουσης.

-Αυλαία-

Ήμουν έτοιμη να κάνω την ευχή. Ακόμα τότε πίστευα σε αυτά. Γύρισα να ρίξω μια γρήγορη ματιά στην ευχή μου και έσβησα τα κεράκια.

-Αυλαία-

Είχα χάσει για τόσο καιρό τα ίχνη του. Είχε μόνο έρθει σα θύελλα, για ένα βράδυ, πριν εξαφανιστεί πάλι. Εϊχαν περάσει ίσα 3 μέρες; 4; 5; ... Δεν ήξερα τι συμβαίνει, αλλά ήξερα οτι ήταν κάπου εκεί μέσα στο πλήθος. Έτρεμα ολόκληρη για ώρα. Σκάναρα κεφάλια, έκανα υπολογισμούς, ύψος, βλέμμα, φωνές... τίποτα. Τίποτα δεν έκανε match.
Βγήκα έξω, μπήκα μέσα, λέω ίσως να μην είναι…

Κομμάτι 19 - Θεωρία 3

Κάποτε σκέφτηκα πως θα ήθελα πάρα πολύ να υπήρχε ένα μηχάνημα που να σου έδειχνε κάθε στιγμή που μπορεί να έχεις περάσει σε κοινό χώρο -χωρίς να το ξέρεις- με έναν άνθρωπο που κάποτε κατέληξε να είναι σημαντικός στη ζωή σου.
Να σου έδειχνε αν κάποτε διασταυρωθήκατε σε ένα φανάρι, ή αν φάγατε ένα τραπέζι δίπλα σε μια ταβέρνα, αν είχατε αράξει στην ίδια παραλία, αν περιμένατε στο πλήθος να διασχίσετε το ίδιο φανάρι ή αν παίξατε την ίδια στιγμή σε μια παιδική χαρά. Παλιά πίστευα πως τίποτα δεν είναι τυχαίο και καμία γνωριμία δεν γίνεται χωρίς να υπάρχει απώτερος σκοπός. Όταν αυτό το τοπίο καθάρισε και είδα πως όλα τυχαία είναι, ήθελα ακόμα περισσότερο να ξέρω πόσες και ποιες ίσως να ήταν εκείνες η τυχαίες στιγμές. Άραγε, ανταλλάξαμε ποτέ ένα βλέμμα; κι αν αυτό είναι που μας φέρνει κοντά τελικά; το μυαλό μας αποθηκεύει την εικόνα και τη μυρωδιά κάποιου τυχαία, χρειάζεται χρόνια να την αποκωδικοποιήσει και όταν κάποτε ξανά συναντηθούμε, το μυαλό θυμάται και σε οδηγεί εκεί. Το μυαλό θυμάται...…