Skip to main content

Posts

Κομμάτι 32 - Usagi Tsukino

Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, ήμουν ο άνθρωπος που δεν μπορούσε να αποδεχτεί οτι θα κάνει πράγματα που δεν του προκαλούν χαρά/ευτυχία. Ποτέ μα ποτέ δεν μπορούσα να συμβιβαστώ με την ιδέα του να συμβιβαστώ. Σε κάθε επίπεδο και τομέα.

Στο σχολείο ήμουν πολύ κακή μαθήτρια. Minimum effort στα πάντα. Το μεγαλύτερο πρόβλημα το είχα στις θετικές επιστήμες. Απλά ο εγκεφαλός μου δεν μπορεί να δεχτεί τα μαθηματικά και οτιδήποτε κάνει κύκλο γύρω τους. Και ήμουν απόλυτα σαφής μέσα μου με το γεγονός ότι δεν με ενδιέφερε κι όλας. Δεν μου άρεσαν, δε με ενδιέφεραν, δε με κάνανε χαρούμενη.

Πολλά τέτοια θέματα με κάνουν να αναρωτιέμαι αν ειμαι τόσο κακομαθημένη, εγωίστρια ή quitter. Ή όλα. Δεν έχω και κανένα τρελό background που να υποστηρίζει οικονομικά ή έστω ψυχολογικά το να είμαι quitter.

Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, μου έλεγα πως θα ακολυθήσω ένα επάγγελμα που να με κάνει χαρούμενη και να μη με μιζεριάζει. Δεν θυμάμαι γιατί πάντα με τρόμαζε αυτή η ιδέα των ανθρώπων που ζούνε για να δουλεύουνε ή δουλεύο…
Recent posts

Κομμάτι 31 - Οι δικές μου ασυναρτησίες

Δεν είμαι ακριβώς ο άνθρωπος που ξέρει από κατασκευές. Δεν ξέρω γενικά να φτιάχνω πράγματα. Καμιά φορά το επιχειρώ και τα καταφέρνω εκπλήσσοντας τον εαυτό μου, άλλες πάλι αποτυγχάνω.
Περισσότερο είμαι ο τύπος που χαόνεται πως να κάνει κάτι σωστά. Ειδικά, όσον αφορά τους άλλους ανθρώπους. Δεν μπορώ να ενοχλώ κανέναν. Δε θέλω να μιζεριάζω κανέναν, ούτε να γίνομαι βάρος ούτε να δημιουργώ υποχρεώσεις.
Τα τελευταία χρόνια κατάλαβα πως είναι τόσο σημαντικό να είσαι δίπλα σε κάποιον στα καλά του. Ότι είναι τόσο σημαντικό να χαίρεσαι με την χαρά του άλλου, που κάπως ξέχασα και τη σημαντικότητα του να είσαι εκεί και στα δύσκολα.
-----------------------------------------------------------------
Θα κλείναμε 3 χρόνια σύντομα. Ήταν μεγάλη ανακούφιση για μένα που είχα απεμπλακεί συναισθηματικά από κάποιον που είχε γίνει ένας άλλος άνθρωπος. Είχα απεμπλακεί 100% και το ένιωθα σε κάθε μόριο μου. Ελευθερία. Κάπου εκεί, Κάποιος βρήκε το θάρρος να μου πει ότι με γουστάρει. Προσπάθησε να το κάνει από κοντά, α…

Κομμάτι 30 - Αποχρώσεις

Είμαι συνέχεια εκεί. Σε κάθε έναν που χρειάζεται.
Κάνω φιλτράρισμα, δεν είμαι χαζή, εκτός απο όταν δένομαι πολύ στο ερωτικό κομμάτι. Αλλά σε όλους τους άλλους τομείς, αγγίζω εύκολα τα όριά μου γιατί βλέπω γρήγορα τι αξίζει και τι όχι, πος ήρθε για να πάρει και ποιός όχι.

Το βλέπω στις συναναστροφές, το εντοπίζω. Τους καλούς και τους κακούς. Έχω ξανα μιλήσει γι' αυτό. Για την θεωρία μου. Αλλά τώρα θα μιλήσω για εμένα, και τα καλά στοιχεία μου.

Δεν έχω αυτοπεποιήθηση. Νομίζω όμως πως έχω αυτοεκτίμηση. Η αυτοπεποιήθηση θαρρώ πως είναι κάτι πιο επιφανειακό ή στιγμιαίο ανάλογα τις περιστάσεις. Η αυτοεκτίμηση είναι κάτι πολύ βαθύ και καταστροφικό αν δε το έχεις.
Πολλά πράγματα με κάνουν να νιώθω ασήμαντη, τα οποία με τραυματίζουν. Αλλά και πολλά σημαντική που με ζωντανεύουν.

Κάποτε -σε νεαρή ηλικία- κατέληξα πως στη ζωή μου ήθελα να ακολουθήσω το δρόμο της ψυχλογίας. Ίσως να τα έχω αναφέρει ξανά όλα αυτά. Με ελκύει το ανρθώπινο μυαλό και η διαστροφή του. Ήμουν ένα τσακ απο το να σπουδάσ…

Κομμάτι 28 - Οντίλ

Ήμουν στο νηπιαγωγείο όταν μπήκε στο σπίτι το πρώτο βίντεο. Μπήκε στο σπίτι της γιαγιάς και του παππού και το πιο προφανές (πια) είναι ότι μπήκε για μένα, για να μου παίρνουν βιντεοκασσέτες να βλέπω τα παιδικά. Άλλωστε ο παππούς και η γιαγιά δεν ξέρανε να το λειτουργούν. Στ' αλήθεια κανένας δεν ήξερε. Το έβγαλα απο το κουτί του και τα σελοφάν του και κοίταξα τα μέρη που το αποτελούσαν. Το βίντεο, κάποια καλώδια, το κοντρόλ του. Είχα δει κι άλλα τέτοια, στο σπίτι με τη μαμά, τα παλιά μηχανήματα του μπαμπά για μουσική. Δεν μου φάνηε δύσκολο, πήρα τα καλώδια και έβαλα το κάθε βύσμα στην τρύπα που ταίριαζε, δεν υπήρχαν άλλωστε και άπειρες επιλογές. Και έτσι σύνδεσα το βίντεο με τη τηλεόραση και ξεκίνησαν οι πορείες στο συνοικιακό βίντεο κλαμπ.

Ο τομέας με τα παιδικά δεν με απασχολούσε τόση ωρα όσο ο τομέας με τα θρίλερ. Όσοι έχουν ζήσει τα βίντεο κλαμπ, θα θυμούνται πως διάλεγες τι θα δείς, χαζεύοντας τα εξώφυλλα απο τις ταινίες τα οποία βρίσκονταν μέσα σε κάτι πλαστικές θήκες (θέμου,…

Κομμάτι 27 - Σαν κιμωλία

Αγαπώ τους ανθρώπους που έχουν όμορφα πάθη και δίνουν ένα μέρος του εαυτού τους σε αυτό. Έχουν ένα προφιλ ανοιχτόμυαλο, δραστήριο, δημιουργικό και μεγαλόψυχο.

Κάποτε δέθηκα με έναν άνθρωπο που είχε κι εκείνος ένα όμορφο πάθος που αγκάλιαζα και θαύμαζα την αφοσίωσή του σε αυτό.
Ο προβληματισμός του να ανεβάσει λέβελ σε αυτό που έκανε με έβαλε κι εμένα σε σκέψεις για το που και πως θα μπορούσε να πάει, και όταν εκείνος γέννησε την πρώτη ιδέα του και μου ζήτησε συμβουλές και απόψεις, έσπευσα να σταθώ δίπλα του.

Και το πρότζεκτ όλο και μεγάλωνε. Ξενυχτούσαμε με brainstorming, έρευνες, ανταλλαγή απόψεων, problem solving και πολύ, μα πολύ ηθική στήριξη.

Και το πρότζεκτ έγινε επιχείρηση. Και μπήκαν άνθρωποι κι άλλοι μέσα, όχι όλοι καλόβουλοι. Τους έβλεπα σαν γύπες να παρακολουθούν βήμα βήμα την εξάντληση. Και έτρεξα να του ανοίξω τα μάτια πριν χάσει το παιδί του. Έγινα σκιάχτρο στα χωράφια για να ανθίζουν οι καρποί του χωρίς κοράκια.

Μα πριν ξημερώσει, σαν άλλος Πέτρος, μου έμαθε την άρνηση.