Skip to main content

Posts

Κομμάτι 19 - Θεωρία 3

Κάποτε σκέφτηκα πως θα ήθελα πάρα πολύ να υπήρχε ένα μηχάνημα που να σου έδειχνε κάθε στιγμή που μπορεί να έχεις περάσει σε κοινό χώρο -χωρίς να το ξέρεις- με έναν άνθρωπο που κάποτε κατέληξε να είναι σημαντικός στη ζωή σου.
Να σου έδειχνε αν κάποτε διασταυρωθήκατε σε ένα φανάρι, ή αν φάγατε ένα τραπέζι δίπλα σε μια ταβέρνα, αν είχατε αράξει στην ίδια παραλία, αν περιμένατε στο πλήθος να διασχίσετε το ίδιο φανάρι ή αν παίξατε την ίδια στιγμή σε μια παιδική χαρά. Παλιά πίστευα πως τίποτα δεν είναι τυχαίο και καμία γνωριμία δεν γίνεται χωρίς να υπάρχει απώτερος σκοπός. Όταν αυτό το τοπίο καθάρισε και είδα πως όλα τυχαία είναι, ήθελα ακόμα περισσότερο να ξέρω πόσες και ποιες ίσως να ήταν εκείνες η τυχαίες στιγμές. Άραγε, ανταλλάξαμε ποτέ ένα βλέμμα; κι αν αυτό είναι που μας φέρνει κοντά τελικά; το μυαλό μας αποθηκεύει την εικόνα και τη μυρωδιά κάποιου τυχαία, χρειάζεται χρόνια να την αποκωδικοποιήσει και όταν κάποτε ξανά συναντηθούμε, το μυαλό θυμάται και σε οδηγεί εκεί. Το μυαλό θυμάται...…
Recent posts

Κομμάτι 18 - Ν.Π.Κ.

 (Κομμάτι 18, όπως όταν ξεκίνησα να ζω)
Οι δρόμοι τα βράδια, με κάνουν να σκέφτομαι όλους αυτούς τους ανθρώπους κλεισμένους στα κουτιά τους (δωμάτια), να κοιμούνται. Ήσυχοι ίσως. Μέχρι να ξημερώσει. Οι ώρες που οι ζωές τους δεν κυλάνε ενεργά. Και με κάνει να θέλω να ξέρω κάθε καθημερινότητα και κάθε σκέψη όλων αυτών που κοιμούνται.
Τα δωμάτια στα σπίτια που έχουν μείνει μόνα για αιώνες, μου δημιουργούν τόσο έντονα συναισθήματα. Σα να αποτυπώθηκαν στα ερείπια τους όλα όσα ένιωσαν οι κάποτε ένοικοι τους. Και πάλι θέλω να ξέρω, τις ιστορίες τους. Όλα συνδέονται. Το χάος που αγαπώ. Πριν λίγο καιρό μπήκα πρώτη φορά μέσα στο πολυτεχνείο. Από τη μια, η κοινή λογική μου έλεγε πως είναι ακραίο να υπάρχει η μάθηση και η παιδεία μέσα σε έναν χώρο μπουρδέλο, τοίχοι γεμάτοι συνθήματα, αίθουσες τσαντίρια, ξηλωμένα μπάνια, βρωμιά. Από την άλλη, όλο αυτό έκανε τη καρδιά μου να χτυπά και να με ενθουσιάζει και να θέλω να είμαι εκεί. Το ίδιο με τα Εξάρχεια. Όσο σοκ μου προσέφεραν εμένα -το κορίτσι του κολεγί…

Κομμάτι 17 - Λιντα

Ο πρώτος άνθρωπος που μου έκανε bullying στη ζωη μου, ηταν η ίδια μου η μητέρα.  "Γιατί δεν ειςαι καλη μαθήτρια οπως ο...;" "Κοιτα τα υπόλοιπα κορίτσια τι ωραία σώματα που έχουν, εσυ γιατί τρως συνέχεια;" "Η φιλη σου η τάδε έκανε αυτο κ εκεινο και το αλλο, εσυ τι έκανες;" "Ολοι προχωράνε, εσυ μενεις πιςω" "Πως ειςαι ετςι;" "Δεν εχεις αυτοπεποίθηση" "Ξεπέρασε το."
Ολα αυτα τα εχω συνειδητοποιήσει αρκετό καιρο πια. Αυτο που ξαφνικά ομως κατάλαβα, ειναι πως όλο αυτο, ειναι ο ίδιος λόγος που πυροδοτεί την μοναξιά μου.
Νομιζω πως πάντα ηθελα να ειμαι εγω ο ήρωας. Και ετσι, αφοσιώθηκα πολυ στους αλλους και ταυτόχρονα έφερα τα πάνω κατω μεσα μου για να μου πω πως δεν χρειάζομαι κανέναν για να τα καταφέρω. Κάπως ετςι άλλαξε και η πίστη μου απο το σύμπαν/θεός/μοίρα στο μόνο εγω.
Και οταν το "μόνο εγω" δεν φτάνει και κουράζεσαι, που γυρνάς; κι αν δεν εχεις έναν γονιό να σου λεει, go for it, I've got your back, ποιον εχεις…

Κομμάτι 16 - Κάστανο

Δεν ήμουνα ποτε ρομαντική γιατί δε μου άρεσε ο τρόπος με τον οποίο οι άνθρωποι διαλέγουν να εκφράσουν τον ρομαντισμό τους. Θεωρώ τον ρομαντισμό κλισέ. Όχι γιατί το κάνουν ολοι και το κάνουν με τον ίδιο τροπο. Αλλα γιατί κατα κάποιο τροπο επιβάλουν στους εαυτούς τους να ειναι ρομαντικοί για να ζήσουνε τη στιγμη. Το κλασικό "κάνω κατι για να το κάνω". Χωρις να υπαρχει κανένας αυθορμητισμος, σκέψη, δημιουργικότητα ή φροντίδα. 
Η αποχή μου απο τον ρομαντισμό με κάνει να μη ξέρω πως να ανταποκριθω σε αυτόν οταν μου τον προσφέρουν. Να πω ευχαριστώ; να παρω μια αγκαλιά; και οταν τον κάνουν ολοσωστα; οταν κι εγω νιώθω ολόκαρδα την χειρονομία; 
Καμία φορα οταν αγαπάω κάποιον, εχω κατι random στιγμές που η καρδιά μου κοντεύει να σπάσει απο τον ποσο τον αγαπάω. Μου τα σκαει ετςι μόνο του, χωρις λόγο. Και δε κάνω τιποτα ποτε. Ούτε λεω κατι. Μπορει να τον κοιτάζω ή να παρω μια αγκαλιά σα χαζό. Αυτό σα χαζό. Δεν έμαθα ποτε πως να τα εκφράζω αυτα τα συναισθήματα. 
Και καμία φορα, σαν πιο χαζό…

Κομμάτι 15 - Δυστοπία

Είχα πάντα ανάγκη να φεύγω.
Είχα πάντα ανάγκη τα καταφύγια.

Έχω περάσει πολύ δύσκολά να γράφω αυτό το ποστ. Θέλω να χωρέσω πολλά πράγματα μαζί, να συνδεθούν τέλεια, με συνοχή και να είναι κατανοητά. Ταυτόχρονα, γράφω και ξεγράφω πράγματα που ίσως να μην ήθελα να είναι δημόσια και πράγματα που δε θέλω να έχουν να κάνουν με το τώρα.

Μετά, ότι έγραψα με έκανε να κλάψω. Δεν θέλω πια να γράφω πράγματα που με κάνουν να κλαίω. οπότε, θα παραθέσω μόνο όλες τις σημειώσεις για όσα ήθελα να πω. Χωρίς συνοχή, χωρίς σύνδεση.

Εγκλοβισμένη στο Παλαιό Ψυχικό.
Η ζωή στο κέντρο.

Με κατηγορούν.
Δεν καταλαβαίνουν.
Μόνη αλλά και όχι μόνη.

Η φαντασία μου και όλοι οι χαρακτήρες που έχω φτιάξει για να ξεφεύγω απο την πραγματικότητα.
Η ταυτόχρονη ανάγκη για επικοινωνία.
14 - Ο Πέτρος και η Λώρα
19 - Ο Κωστής και ο Σταύρος
21 - Ο Παναγιώτης και ο Billy

Οι χάρτες που φτιάχνω απο μικρή, με τις φανταστικές τοποθεσίες.
Οι ιστορίες που έγραφα, με τις φανταστικές ηρωίδες.
Τα όνειρα που κάνω.

Όλα ξεκίνησαν όταν σήμερ…

Κομμάτι 14 - Πroblem Solver

Στη 1η γυμνασίου αποφάσισα ότι θέλω να γίνω ιατροδικαστής. Έβλεπα πολύ X-Files, ναι, αλλά ενθουσιαζόμουν με το γεγονός ότι ένας άνθρωπος μπορεί να έχει τη γνώση για να δώσει τόσο σημαντικές πληροφορίες για τη λύση ενός μυστηρίου. Η μεγαλύτερη αλήθεια βέβαια ήταν πως δεν μπορούσα ποτέ να διαχειριστώ το να μη καταλαβαίνω κάτι που αφορούσε την ανθρώπινη πραγματικότητα, ακόμα και στον θάνατο. Ήταν εκστατικό για μένα να ξέρω πως ερευνώντας το σώμα ενός ανθρώπου, μπορείς να μάθεις μια ιστορία πίσω από την φαινομενική.
Αυτόματα βέβαια απέρριπτα την ιδέα διότι ήξερα πως ποτέ μα ποτέ δεν θα με έπειθα να διαβάσω τόσο ώστε να καταφέρω να φτάσω να κάνω αυτό το επάγγελμα. Έτσι, αντί να συγκεντρωθώ στο ανθρώπινο σώμα, συγκεντρώθηκα στον ανθρώπινο νου.
Πάντα ένιωθα ότι έχω χάρισμα να καταλαβαίνω τους ανθρώπους. Καμιά φορά να τους καταλαβαίνω περισσότερο απ’ ότι αυτοί τους εαυτούς τους. Σα να μπορούσα να ξεπεράσω πολλά φίλτρα και να τους δω γυμνούς. Δε ξέρω αν ήταν ευφυΐα ή παρατηρητικότητα, αλλά με το…

Κομμάτι 13 - Προσωπείο

Οταν ήμουν μικρή, μεγάλωνα στο σπιτι του παππού και της γιαγιάς. Μενανε στον 4ο, ρετιρέ σε μια πολυκατοικία στο Νέο Ψυχικο. Έβγαινα στο μπαλκόνι και περνούσα την ωρα μου παρατηρώντας όλες τις ζωές των ανθρώπων στις άλλες πολυκατοικίες, καμία φορα κοιτώντας τους και με κατι παλιά κυάλια-αντίκες του παππού. Θυμάμαι δεξιά που συνήθιζα να χαζεύω ένα ζευγάρι που συχνά είχε καλεσμένους τους φίλους του, στην απέναντι γωνία ένα τύπος που έβγαινε γυμνος και αραζε στο περβάζι του καπνίζοντας -ποσο κινηματογραφικός και θλιμμένος μου έμοιαζε. Δίπλα πολλα παιδάκια. Κάνανε πολυ φασαρία. Μπροστά το μπαλκόνι μας έβλεπε την πιςω μεριά μιας μεγάλης εκκλησίας. Θυμάμαι να τη χτίζουμε. Οπως θυμάμαι να χτίζουμε και τον πεζόδρομο απο κατω. Μου άρεσε να πετάω πράγματα απο τη μπαλκόνι και μια μερα πέταξα ένα κρεμμύδι, κύλησε σε μερικά κλαδιά του μεγάλου πεύκου που ανέβαινε μεχρι το μπαλκόνι μας και έπεσε στο κεφαλι ενός εργάτη. Γρήγορα έσκυψα να μη με δει, αλλα μετα απο λιγο έβγαλα τη φάτσα μου να κοιτάξω. Με…