Skip to main content

Posts

Showing posts from 2016

Κομμάτι 10 - Ένα όνειρο

Το παρακάτω είναι ένα όνειρο που είδα πριν αρκετά χρόνια. Απο όλη αυτή την παράνοια εικόνων που συνέβη στο κοιμισμένο μου μυαλό, πάντα θυμόμουν μόνο το τέλος, γιατί τα συναισθήματα που μου είχε αφήσει ήταν τρομερά έντονα. Απόψε βρήκα ένα έγγραφο στο οποίο κατέγραψα το όνειρο πριν το ξεχάσω, ως συνήθως, με αρκετά ποιητικό τρόπο. Στ' αλήθεια δεν υπάρχει συνοχή γιατί είναι όνειρο, αλλά πολλά σημεία του είναι πραγματικά εγώ.




Δεν ξεκίνησα μόνη. Υπήρχε κι εκείνος μαζί μου. Με κοίταζε τόσο ερωτικά και ζεστά, και ας τον ήξερα τόσο λίγο. Αναρωτήθηκα πως καταλήξαμε μαζί. Θυμάμαι να μου λέει ότι έχει κοπέλα, τη Δάφνη, θυμάμαι να γνωρίζει τον πρώην μου που δεν είχα ξεπεράσει ακόμα. Τα θυμάμαι. Αλλά δε με ένοιαζε τίποτα. Το μόνο που με ένοιαζε ήταν που εκείνος ένιωθε περισσότερα από μένα.
Μικρό χάος. Η πόρτα του υπογείου ανοίγει και βρισκόμαστε στον πλημμυρισμένο υπόνομο. Από την ερωτική έλξη στο μαύρο σκοτάδι, να πνιγόμαστε από τα γκρί νερά. Κάπου ίσως υπήρχε μια ανοιχτή πόρτα, ίσως γι΄ αυτό…

Koμμάτι 9 - Disturbing

Κάποτε 2 φίλες μου κάνανε δώρο μερικα μάθήματα δημιουργικής γραφής. Ήταν πολύ όμορφο εκ μέρους τους να σκεφτούν να μου κάνουν ένα τόσο πρωτότυπο δώρο, οπότε και ξεκίνησα να πηγαίνω στα μαθήματα. Δυστυχώς έχωντας παρακολουθήσει μαθήματα σεναριογραφίας, δεν ήτανε πολλά τα καινούρια πράγματα που μπορούσα να αποκομήσω απο την όλη διαδικασία. 
Το περισσότερο ενδιαφέρον για μένα σε αυτά τα μαθήματα ήταν οι ασκήσεις. Στις ασκήσεις άλλωστε μπορούσα να βγάλω τη φαντασία μου και τη δημιουργικότητά μου. Μια μέρα στο σεμινάριο, ξεκινήσαμε μια άσκηση στην οποία ο πρώτος μαθητής ξεκινούσε μια ιστορία σε ένα χαρτί και ο επόμενος την συνέχιζε χωρίς να μπορεί να δει όμως περισσότερο απο τις 2 τελαυταίες σειρές - κλασσικό παιχνίδι το οποίο παίζαμε και στο σχολείο για να περάσει η ώρα στο μάθημα. Θυμάμαι πως προσπάθησα τόσο ΜΑ ΤΟΣΟ πολύ να γυρίσω την ιστορία στο να αποκτήσει κάποιο ενδιαφέρον. Κάθε φορά που το χαρτί γυρνούσε στη σειράμου, διαβάζα όλο και κάτι ακόμα γλυκανάλατο για κάποιο κοριτσάκι με τ…

Κομμάτι 8 - Αυτος ο κόσμος που αλλάζει

Κλισέ, αλλά κανείς δε ξέρει τι θα μας ξημερώσει αύριο.
Κάτι αρχίζει ή κάτι τελειώνει ή.... κάτι μένει ίδιο.
Νομίζω υπάρχουν άνθρωποι που τρέμουν να τους ξημερώσει η ρουτίνα. Σα να πρέπει να ανανεώνουν την καθημερινότητά τους όπως τα κύτταρα του δέρματός μας που πάντα αλλάζουν, αλλά κανείς δε το βλέπει κι ας είναι πάνω μας.
Οι αλλαγές είναι ο μεγαλύτερος φόβος κάποιου ή η ανακούφιση κάποιου άλλου. Και για μερικούς, οι αλλαγές είναι κάτι επιθυμητό, που και που, με προσεκτική επίβλεψη. Σα να είσαι κοπέλα και να θες μια αλλαγή στη ζωή σου και να πηγαίνεις να κάνεις 2 τόνους πιο ανοιχτές ανταύγιες στα μαλλιά σου. Ασήμαντα μικρό, αλλά τεράστιο μέσα σου.
Όλοι αντιμετωπίζουν αλλιώς τις αλλαγές, κι εγω -για άλλη μια φορά- στα άκρα.
Πάντα έκανα αλλαγές. Τεράστιες αλλαγές. Είναι μέρος μου απο τα πιο μικρά πράγματα στα πιο μεγάλα. Έχω πάει απο πολύ σκούρα καστανή σε πλατινέ ξανθιά, σε κοκκινομάλλα, σε μπλε-ροζ πράσινα μαλλιά. Έχω υπάρξει ροκού, γκοθού, χιπχοπού, κυριλέ που-πας-μωρη-κυρία με κοκτέ…

Κομμάτι 7 - Νερό

Οι συννεφιασμένες μερες ειναι οι πιο φωτεινές μερες. Ετςι μας μάθανε στο μάθημα media aesthetics οταν σπουδαζα. Άσχετα απο την έλλειψη επαφής του ηλίου με εσένα που σου στερεί την βιταμίνη D, τα σύννεφα λειτουργούν σαν φίλτρα διάθλασης, δημιουργώντας ιδανικές συνθήκες για τους φωτογράφους. 
Δημιουργούν και ένα ιδανικό τοπίο για το μυαλό μου. Η μουντιλα φτιάχνει μεςα μου ένα περίεργο σενάριο οτι ολα ειναι αλλιώς. Πιο φανταστικά, πιο κινηματογραφικά. Λιγότεροι άνθρωποι στους δρόμους. Φοβούνται μήπως βρέξει. Γιατί φοβάστε τη βροχη;
Απο μικρή ειχα πολυ καλη σχέση με το νερό. Οταν θέλανε να με ξεγελάσουν για να φάω φαγητά που δε μου άρεσαν, με άφηναν να γεμίσω μια λεκάνη με νερό και να παίξω με τις κούκλες μου, όσο το κουτάλι με τη ψαρόσουπα πηγαινοερχόταν απο το πιάτο στο στόμα μου. Η γαλήνη του νερού στα χέρια μου με ξεγελουσε. 
Στο εξοχικό εκστασιαζομουνα με τα λάστιχα. Τριγυρνουσα όλο το μεσημέρι και άνοιγα τις βρύσες με πρόφαση οτι ξεπλένω τα χώματα που παραςερνει ο αέρας και λερώνει την…

Koμμάτι 6 - Νότες

Όλη μου η ζωή ήταν πάντα μουσική.
Όλα είχαν νόημα με τις νότες. Απο τα soundtrack του Disney που με μανία άκουγα μικρή, στις παλιές κασέτες με Vivaldi του μπαμπά μέχρι τους ΖΝ στο γυμνάσιο. Όλα είχαν και έχουν νόημα.
Δεν είχε πάντα σημασία ο στίχος ή η μουσική. Κάποιες φορές με ταξίδεψε μια όμορφη μελωδία ή με ανατρίχιασε ένα συνταρακτικό beat. Άλλες έγραψα στα τετράδιά μου έναν στίχο που φωτογράφιζε το μέσα μου καλύτερα απ' ότι εγώ το καταλάβαινα.
Αλλά ναι. Όλοι έτσι έχουμε νιώσει με τη μουσική.
Κάθε είδος μέταλ, ραπ, ηλεκτρονική, ποπ, λαικά, μπλουζ, πειραματικά, έθνικ, όλα τα είδη τα πέρασα. Άκουσα τι είχαν να πουν κουλτούρες, λαοί, πληγωμένοι, θυμωμένοι, χαμένοι και χαρούμενοι.
Έγραφα κι εγω τους δικούς μου στίχους καμιά φορά. Ή έγραφα τις ιστορίες μου εμπνευσμένη απο τις νότες των μουσικών που κατέληξαν με κάποιο τρόπο μέσα στο κεφάλι μου.
Οι εικόνες με τον ήχο ήταν πάντα συνδεδεμένα πράγματα.
Μετά τραγούδησα. Όσα τα ένιωθα τα τραγούδησα. Βγήκα ξανά και ξανά σε σκηνές με ανθρ…

Κομμάτι 5 - Στα 23

Τα παρακάτω τα βρήκα σε ένα κομμάτι χαρτί μέσα σε ένα παλιό μου σημειωματάριο. Αν και η μνήμη μου δε με βοηθάει να καταλάβω πολλά απο αυτά που γράφω, αναγνωρίζω όμως την μεγάλη αλλαγή που είχε ξεκινήσει μέσα μου.
Το αστείο είναι πως σήμερα 2 παιδικές φίλες με ρώτησαν πότε σταμάτησα να πιστεύω... 



23 πια. Τα 24 με τρομάζουν. Πιο πολύ όμως άρχισε και με φοβίζει όλο αυτό το χάος που επικρατεί γύρω απο τη θεωρία οτι όλα γίνονται για καποιο λόγο, τίποτα δεν είναι τυχαίο. Αν είχα τότε μια απάντηση, θα ήμουν τώρα εδώ; Μήπως τελικά υπήρχε λόγος που εκείνη η απάντηση δεν ήρθε ποτέ; Μήπως έπρεπε μέσα σ' εκείνον τον ζεστό καιρό να χάσω τόσες μάχες για να κερδίσω κάτι καινούριο; Μικρά κομμάτια που φαίνονται ασήμαντα, δε τα προσέχεις και τελικά κάποτε ανατρέχεις και λες να... αυτό έφταιγε, είτε με καλή είτε με κακή έννοια....
Εκείνος ο Μάρτης που αποφάσισα να στείλω βιογραφικό... Μια μικρή κλήση στο χρόνο και σε βγάζει σε άλλη τοποθεσία και τελικά κοιτάς το τότε απο μίλια μακριά.
23 πια και πρώτη φ…

Κομμάτι 4 - Δωμάτια

1η δημοτικού. Η γιαγια μου κάθε πρωί με έπερνε απο το χέρι και με πήγαινε λίγο πιο κάτω στη γειτονιά όπου περνούσε το σχολικό. Μέχρι το τέλος του δρόμου δεν ήταν πάνω απο 4 λεπτά περπάτημα και περνούσαμε και απο το αγαπημένο μου σημείο. Το τεράστιο εγκαταλελειμένο σπίτι.
Το σχολείο μου ήταν ένα ακριβό ιδιωτικό κολλέγιο σε μια έκταση που ενδεχομένως να είναι μεγαλύτερη απο πολλά μικρά χωριά στην Ελλάδα. Κι αυτό εμένα με έκανε ένα πολύ χαρούμενο 6χρονο. Γιατί είχα να εξερευνήσω έναν τεράστιο χώρο και να φτιάξω την περιπέτειά μου μέσα στα διάφορα δασάκια.
Η πρώτη μου κοπάνα ήταν τότε, στην 1η δημοτικού όπου αποφάσισα να πάρω μαζί μια φίλη και να πάραβλέψουμε το μάθημα της μουσικής για να δούμε τι έχει μέσα στο μεγάλο δάσος του σχολείου. Αντικειμενικά, η δασική έκταση είναι πολύ μεγάλη αλλά για τότε, για δυο παιδάκια μικρότερα του ενός μέτρου, ήταν πραγματικά ολόκληρο βασίλειο. Θυμάμαι πόσο ευτυχισμένη ήμουν να περπατάω μέσα στα δέντρα και να ψάχνω να βρω κάτι εξωπραγματικό.
Στο σχόλασμα…

Κομμάτι 3 - Αγοροκόριτσο

Ποτέ δεν ήμουν αγοροκόριτσο. Είχα τρομερή αδυναμία στις Barbie και γενικότερα σχεδόν σε όλα τα παιχνίδια με ξεκάθαρα κοριτσίστικο target group. Το ίδιο ίσχυε και με όλα τα παιδικά που έβλεπα. Δύσκολα μου άρεσαν οι αγορίστικες βλακείες.
Τις απόκριες ήθελα να ντύνομαι πριγκίπισα ή βασίλισσα ή οτιδήποτε εμπεριείχε το να φορέσω μακριά εντυπωσιακά φορέματα, κορώνες, γκλίτερ και τα συναφή.
Με τα χρώματα μόνο ήμουν περίεργη. Μεγάλωσα μέσα στο γαλάζιο, μιας και ο τυλιγμένος ομφάλιο λώρος ανάμεσα στα πόδια μου, έδωσε την εντύπωση οτι κυκλοφορούσα στη κοιλιά της μάνας μου με τσουτσούνι. Γαλάζιοι τοίχοι λοιπόν στο δωμάτιο, γαλάζιες κούνιες, γαλάζια όλα.
Αργότερα στο νηπιαγωγείο, το πρώτο μου αγαπημένο χρώμα ήταν το κίτρινο. Και μάλιστα θυμάμαι να μου την δινει που σε όλα τα κοριτσάκια άρεσε το ροζ. Φανταζόμουν να φοράω αυτά τα υπέροχα πριγκιπικά φορέματα, σε κίτρινο χρώμα και εκστασιαζόμουν. Αλλά σιγά σιγά, νομίζω κατάφερε να με πάρει κοντά του το ροζ.
Και ήμουν ροζ. Ένα μικρό ροζ κοριτσάκι πο…

Κομμάτι 2 - Το Πέντε

Αποφάσισα να κάνω μια ρετροσπεκτίβα στο σύμπαν μου (ρετροσπεκτίβα = αστεία λέξη που υιοθέτησα απο τους περίπου κουλτουριάριδες φίλους μου).
Ξεκίνησα αποφασισμένη να ποστάρω σιγά σιγά μερικές απο τις ιστορίες που έγραφα παλιά. Έπεσα όμως σε κάτι που είχα ξεχάσει οτι υπάρχει. Στην τελευταία ουσιαστική επικοινωνία που αντάλλαξα, με ένα αγόρι που κάποτε ερωτεύτηκα.
Με ένα αγόρι, που η ανύπαρκτη παρουσία του στη ζωή μου, στάθηκε η πιο σημαντική εμπειρία. Γιατί ήταν ακριβως εκείνη η στιγμή μετά απο την απάντησή του στα παρακάτω, που ξεκίνησε να αλλάζει ολόκληρη η κοσμοθεωρία μου. Όχι για τις σχέσεις, ή τον έρωτα ή την επικοινωνία. Άλλαξε ολόκληρο τον εαυτό μου σε φιλοσοφικό βαθμό. Δηλαδή εγώ με άλλαξα, αλλά στάθηκε η αφορμή.
Στ' αλήθεια μαζί του δεν έζησα ποτέ τίποτα. Δεν έχω αναμνήσεις πέρα απο σεξ και αμέτρητες φορές που μπροστά σε κόσμο υποκρινόμασταν οτι είμασταν δυο απλοί γνωστοί.
Ειλικρινά δεν έχω ιδέα γιατί τα παραθέτω. Η μόνη εξήγηση που μπορώ να δώσω είναι οτι διαβάζοντάς τα τ…

Κομμάτι 1 - Οι δρόμοι τα βράδια

Γεννήθηκα για να είμαι άνθρωπος της νύχτας. Όχι. Δεν εννοώ τη μαφία. Εννοώ οτι δεν λειτουργούσα ποτέ τη μέρα.

Σαν παιδάκι, δεν έπεσα ποτέ νωρίς για ύπνο. Στο σπίτι κοιμόμουν πάντα τελευταία. Πήγαινε μία η ώρα το βράδυ κι εγώ ακόμα ξύπνια, εξερευνούσα τις σκιές στο δωμάτιο. Θυμάμαι να κοιμάμαι στο σπίτι της γιαγιάς μου, καλοκαίρι και να περνάω όλη την νύχτα να σκέφτομαι. Δε ξέρω τι μπορεί να σκεφτόμουν τότε γιατί αμφιβάλλω αν ήμουν πάνω απο 10 χρονών. Μάλλον απλά σκεφομουν ιστορίες φαντασίας. Η γιαγιά μου άφηνε την μπαλκονόπορτα ανοιχτή, το κρεβάτι μου ακριβώς δίπλα, κι εγώ κοιτούσα απ' έξω. Κοίταζα τ' αστέρια. Έλεγα στον παππού μου οτι θα γίνω αστροναύτης. Δεν ήταν οτι με ενθουσίαζε το διάστημα, αλλά η νύχτα. Ο ουρανός της. Και μετά ξημέρωνε, έβγαινα κρυφά στο μπαλκόνι, καθόμουν σε μια καρέκλα και έβλεπα τα χρώματα να αλλάζουν.

Έτσι ήμουν πάντα. Ερωτευμένη με το σκοτάδι. Στη συνέχεια και με το σκότος. Αλλά αυτό είναι ένα άλλο κομμάτι.

Στα 18 πήρα δίπλωμα αυτοκινήτου και αυτοκί…