Skip to main content

Posts

Showing posts from October, 2016

Κομμάτι 7 - Νερό

Οι συννεφιασμένες μερες ειναι οι πιο φωτεινές μερες. Ετςι μας μάθανε στο μάθημα media aesthetics οταν σπουδαζα. Άσχετα απο την έλλειψη επαφής του ηλίου με εσένα που σου στερεί την βιταμίνη D, τα σύννεφα λειτουργούν σαν φίλτρα διάθλασης, δημιουργώντας ιδανικές συνθήκες για τους φωτογράφους. 
Δημιουργούν και ένα ιδανικό τοπίο για το μυαλό μου. Η μουντιλα φτιάχνει μεςα μου ένα περίεργο σενάριο οτι ολα ειναι αλλιώς. Πιο φανταστικά, πιο κινηματογραφικά. Λιγότεροι άνθρωποι στους δρόμους. Φοβούνται μήπως βρέξει. Γιατί φοβάστε τη βροχη;
Απο μικρή ειχα πολυ καλη σχέση με το νερό. Οταν θέλανε να με ξεγελάσουν για να φάω φαγητά που δε μου άρεσαν, με άφηναν να γεμίσω μια λεκάνη με νερό και να παίξω με τις κούκλες μου, όσο το κουτάλι με τη ψαρόσουπα πηγαινοερχόταν απο το πιάτο στο στόμα μου. Η γαλήνη του νερού στα χέρια μου με ξεγελουσε. 
Στο εξοχικό εκστασιαζομουνα με τα λάστιχα. Τριγυρνουσα όλο το μεσημέρι και άνοιγα τις βρύσες με πρόφαση οτι ξεπλένω τα χώματα που παραςερνει ο αέρας και λερώνει την…

Koμμάτι 6 - Νότες

Όλη μου η ζωή ήταν πάντα μουσική.
Όλα είχαν νόημα με τις νότες. Απο τα soundtrack του Disney που με μανία άκουγα μικρή, στις παλιές κασέτες με Vivaldi του μπαμπά μέχρι τους ΖΝ στο γυμνάσιο. Όλα είχαν και έχουν νόημα.
Δεν είχε πάντα σημασία ο στίχος ή η μουσική. Κάποιες φορές με ταξίδεψε μια όμορφη μελωδία ή με ανατρίχιασε ένα συνταρακτικό beat. Άλλες έγραψα στα τετράδιά μου έναν στίχο που φωτογράφιζε το μέσα μου καλύτερα απ' ότι εγώ το καταλάβαινα.
Αλλά ναι. Όλοι έτσι έχουμε νιώσει με τη μουσική.
Κάθε είδος μέταλ, ραπ, ηλεκτρονική, ποπ, λαικά, μπλουζ, πειραματικά, έθνικ, όλα τα είδη τα πέρασα. Άκουσα τι είχαν να πουν κουλτούρες, λαοί, πληγωμένοι, θυμωμένοι, χαμένοι και χαρούμενοι.
Έγραφα κι εγω τους δικούς μου στίχους καμιά φορά. Ή έγραφα τις ιστορίες μου εμπνευσμένη απο τις νότες των μουσικών που κατέληξαν με κάποιο τρόπο μέσα στο κεφάλι μου.
Οι εικόνες με τον ήχο ήταν πάντα συνδεδεμένα πράγματα.
Μετά τραγούδησα. Όσα τα ένιωθα τα τραγούδησα. Βγήκα ξανά και ξανά σε σκηνές με ανθρ…

Κομμάτι 5 - Στα 23

Τα παρακάτω τα βρήκα σε ένα κομμάτι χαρτί μέσα σε ένα παλιό μου σημειωματάριο. Αν και η μνήμη μου δε με βοηθάει να καταλάβω πολλά απο αυτά που γράφω, αναγνωρίζω όμως την μεγάλη αλλαγή που είχε ξεκινήσει μέσα μου.
Το αστείο είναι πως σήμερα 2 παιδικές φίλες με ρώτησαν πότε σταμάτησα να πιστεύω... 



23 πια. Τα 24 με τρομάζουν. Πιο πολύ όμως άρχισε και με φοβίζει όλο αυτό το χάος που επικρατεί γύρω απο τη θεωρία οτι όλα γίνονται για καποιο λόγο, τίποτα δεν είναι τυχαίο. Αν είχα τότε μια απάντηση, θα ήμουν τώρα εδώ; Μήπως τελικά υπήρχε λόγος που εκείνη η απάντηση δεν ήρθε ποτέ; Μήπως έπρεπε μέσα σ' εκείνον τον ζεστό καιρό να χάσω τόσες μάχες για να κερδίσω κάτι καινούριο; Μικρά κομμάτια που φαίνονται ασήμαντα, δε τα προσέχεις και τελικά κάποτε ανατρέχεις και λες να... αυτό έφταιγε, είτε με καλή είτε με κακή έννοια....
Εκείνος ο Μάρτης που αποφάσισα να στείλω βιογραφικό... Μια μικρή κλήση στο χρόνο και σε βγάζει σε άλλη τοποθεσία και τελικά κοιτάς το τότε απο μίλια μακριά.
23 πια και πρώτη φ…

Κομμάτι 4 - Δωμάτια

1η δημοτικού. Η γιαγια μου κάθε πρωί με έπερνε απο το χέρι και με πήγαινε λίγο πιο κάτω στη γειτονιά όπου περνούσε το σχολικό. Μέχρι το τέλος του δρόμου δεν ήταν πάνω απο 4 λεπτά περπάτημα και περνούσαμε και απο το αγαπημένο μου σημείο. Το τεράστιο εγκαταλελειμένο σπίτι.
Το σχολείο μου ήταν ένα ακριβό ιδιωτικό κολλέγιο σε μια έκταση που ενδεχομένως να είναι μεγαλύτερη απο πολλά μικρά χωριά στην Ελλάδα. Κι αυτό εμένα με έκανε ένα πολύ χαρούμενο 6χρονο. Γιατί είχα να εξερευνήσω έναν τεράστιο χώρο και να φτιάξω την περιπέτειά μου μέσα στα διάφορα δασάκια.
Η πρώτη μου κοπάνα ήταν τότε, στην 1η δημοτικού όπου αποφάσισα να πάρω μαζί μια φίλη και να πάραβλέψουμε το μάθημα της μουσικής για να δούμε τι έχει μέσα στο μεγάλο δάσος του σχολείου. Αντικειμενικά, η δασική έκταση είναι πολύ μεγάλη αλλά για τότε, για δυο παιδάκια μικρότερα του ενός μέτρου, ήταν πραγματικά ολόκληρο βασίλειο. Θυμάμαι πόσο ευτυχισμένη ήμουν να περπατάω μέσα στα δέντρα και να ψάχνω να βρω κάτι εξωπραγματικό.
Στο σχόλασμα…

Κομμάτι 3 - Αγοροκόριτσο

Ποτέ δεν ήμουν αγοροκόριτσο. Είχα τρομερή αδυναμία στις Barbie και γενικότερα σχεδόν σε όλα τα παιχνίδια με ξεκάθαρα κοριτσίστικο target group. Το ίδιο ίσχυε και με όλα τα παιδικά που έβλεπα. Δύσκολα μου άρεσαν οι αγορίστικες βλακείες.
Τις απόκριες ήθελα να ντύνομαι πριγκίπισα ή βασίλισσα ή οτιδήποτε εμπεριείχε το να φορέσω μακριά εντυπωσιακά φορέματα, κορώνες, γκλίτερ και τα συναφή.
Με τα χρώματα μόνο ήμουν περίεργη. Μεγάλωσα μέσα στο γαλάζιο, μιας και ο τυλιγμένος ομφάλιο λώρος ανάμεσα στα πόδια μου, έδωσε την εντύπωση οτι κυκλοφορούσα στη κοιλιά της μάνας μου με τσουτσούνι. Γαλάζιοι τοίχοι λοιπόν στο δωμάτιο, γαλάζιες κούνιες, γαλάζια όλα.
Αργότερα στο νηπιαγωγείο, το πρώτο μου αγαπημένο χρώμα ήταν το κίτρινο. Και μάλιστα θυμάμαι να μου την δινει που σε όλα τα κοριτσάκια άρεσε το ροζ. Φανταζόμουν να φοράω αυτά τα υπέροχα πριγκιπικά φορέματα, σε κίτρινο χρώμα και εκστασιαζόμουν. Αλλά σιγά σιγά, νομίζω κατάφερε να με πάρει κοντά του το ροζ.
Και ήμουν ροζ. Ένα μικρό ροζ κοριτσάκι πο…

Κομμάτι 2 - Το Πέντε

Αποφάσισα να κάνω μια ρετροσπεκτίβα στο σύμπαν μου (ρετροσπεκτίβα = αστεία λέξη που υιοθέτησα απο τους περίπου κουλτουριάριδες φίλους μου).
Ξεκίνησα αποφασισμένη να ποστάρω σιγά σιγά μερικές απο τις ιστορίες που έγραφα παλιά. Έπεσα όμως σε κάτι που είχα ξεχάσει οτι υπάρχει. Στην τελευταία ουσιαστική επικοινωνία που αντάλλαξα, με ένα αγόρι που κάποτε ερωτεύτηκα.
Με ένα αγόρι, που η ανύπαρκτη παρουσία του στη ζωή μου, στάθηκε η πιο σημαντική εμπειρία. Γιατί ήταν ακριβως εκείνη η στιγμή μετά απο την απάντησή του στα παρακάτω, που ξεκίνησε να αλλάζει ολόκληρη η κοσμοθεωρία μου. Όχι για τις σχέσεις, ή τον έρωτα ή την επικοινωνία. Άλλαξε ολόκληρο τον εαυτό μου σε φιλοσοφικό βαθμό. Δηλαδή εγώ με άλλαξα, αλλά στάθηκε η αφορμή.
Στ' αλήθεια μαζί του δεν έζησα ποτέ τίποτα. Δεν έχω αναμνήσεις πέρα απο σεξ και αμέτρητες φορές που μπροστά σε κόσμο υποκρινόμασταν οτι είμασταν δυο απλοί γνωστοί.
Ειλικρινά δεν έχω ιδέα γιατί τα παραθέτω. Η μόνη εξήγηση που μπορώ να δώσω είναι οτι διαβάζοντάς τα τ…

Κομμάτι 1 - Οι δρόμοι τα βράδια

Γεννήθηκα για να είμαι άνθρωπος της νύχτας. Όχι. Δεν εννοώ τη μαφία. Εννοώ οτι δεν λειτουργούσα ποτέ τη μέρα.

Σαν παιδάκι, δεν έπεσα ποτέ νωρίς για ύπνο. Στο σπίτι κοιμόμουν πάντα τελευταία. Πήγαινε μία η ώρα το βράδυ κι εγώ ακόμα ξύπνια, εξερευνούσα τις σκιές στο δωμάτιο. Θυμάμαι να κοιμάμαι στο σπίτι της γιαγιάς μου, καλοκαίρι και να περνάω όλη την νύχτα να σκέφτομαι. Δε ξέρω τι μπορεί να σκεφτόμουν τότε γιατί αμφιβάλλω αν ήμουν πάνω απο 10 χρονών. Μάλλον απλά σκεφομουν ιστορίες φαντασίας. Η γιαγιά μου άφηνε την μπαλκονόπορτα ανοιχτή, το κρεβάτι μου ακριβώς δίπλα, κι εγώ κοιτούσα απ' έξω. Κοίταζα τ' αστέρια. Έλεγα στον παππού μου οτι θα γίνω αστροναύτης. Δεν ήταν οτι με ενθουσίαζε το διάστημα, αλλά η νύχτα. Ο ουρανός της. Και μετά ξημέρωνε, έβγαινα κρυφά στο μπαλκόνι, καθόμουν σε μια καρέκλα και έβλεπα τα χρώματα να αλλάζουν.

Έτσι ήμουν πάντα. Ερωτευμένη με το σκοτάδι. Στη συνέχεια και με το σκότος. Αλλά αυτό είναι ένα άλλο κομμάτι.

Στα 18 πήρα δίπλωμα αυτοκινήτου και αυτοκί…